شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٦٢

[ رفتن بهرام گور به نخجير و خواستن دختران برزين دهقان ]

ازان پس بياورد جامى بلور * نهادند بر دست بهرام گور

جهاندار بهرام بستند نبيد * از اندازهء خطّ برتر كشيد

چو برزين چنان ديد برگشت شاد * بيامد بهر جاى خمى نهاد

چو شد مست برزين بدان دختران * چنين گفت كاى پر خرد مهتران

بدين باغ بهرامشاه آمدست * نه گردنكشى با سپاه آمدست

هلا چامه پيش آور اى چامه‌گوى * تو چنگ آور اى دختر ماه روى

برفتند هر سه بنزديك شاه * نهادند بر سر ز گوهر كلاه

يكى پاى كوب و دگر چنگ زن * سديگر خوش آواز لشكر شكن

بآواز ايشان شهنشاه جام * ز باده تهى كرد و شد شادكام

به دو گفت كاين دختران كيند * كه با تو بدين شادمانى زيند

چنين گفت برزين كه اى شهريار * مبيناد بىتو كسى روزگار

چنان دان كه اين دلبران منند * پسنديده و دختران منند

يكى چامه‌گوى و يكى چنگ زن * سيم پاى كوبد شكن بر شكن

چهارم بكردار خرّم بهار * بدين سان كه بيند همى شهريار

بدان چامه زن گفت كاى ماه روى * بپرداز دل چامهء شاه گوى

بتان چامه و چنگ بر ساختند * يكايك دل از غم بپرداختند

نخستين شهنشاه را چامه‌گوى * چنين گفت كاى خسرو ماه روى

نمانى مگر بر فلك ماه را * بشادى همان خسرو گاه را

بديدار ماهى و بالاى ساج * بنازد به تو تخت شاه و تاج

خنك آنك شبگير بيندت روى * خنك آنك يابد ز موى تو بوى

ميان تنگ چون شير و باز و ستبر * همى فرّ تاجت بر آيد بابر

بگلنار ماند همى چهر تو * بشادى بخندد دل از مهر تو

دلت همچو دريا و رايت چو ابر * شكارت نبينم همى جز هژبر

همى مو شكافى به پيكان تير * همى آب گردد ز داد تو شير

سپاهى كه بيند كمند ترا * همان بازوى زورمند ترا

بدرّد دل و مغز جنگاوران * و گر چند باشد سپاهى گران

چو آن چامه بشنيد بهرام گور * بخورد آن گران سنگ جام بلور

به دو گفت شاه اى سرافراز مرد * چشيده ز گيتى بسى گرم و سرد

نيابى تو داماد بهتر ز من * گو شهرياران سر انجمن

به من ده تو اين هر سه دخترت را * بكيوان بر افرازم اخترت را

به دو گفت برزين كه اى شهريار * به تو شاد بادا مى و ميگسار

كه يارست گفت اين خود اندر جهان * كه دارد چنين زهره اندر نهان

مرا گر پذيرى بسان رهى * كه بپرستم اين تخت شاهنشهى

پرستش كنم تاج و تخت ترا * همان فرّ و اورنگ و بخت ترا

همان اين سه دختر پرستنده‌اند * بپيش تو بر پاى چون بنده‌اند

پرستندگان را پسنديد شاه * بدان سان كه از دور ديدش سه ماه

به بالاى ساجند و همرنگ عاج * سزاوار تخت‌اند و زيباى تاج