شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٦١

[ رفتن بهرام گور به نخجير و خواستن دختران برزين دهقان ]

جهاندار بهرام هر هفت سال * بدان آب رفتى بفرخنده فال

چو لشكر بنزديك دريا رسيد * شهنشاه دريا پر از مرغ ديد

بزد طبل و طغرى شد اندر هوا * شكيبا نبد مرغ فرمانروا

زبون بود چنگال او را كلنگ * شكارى چو نخچير بود او پلنگ

سرانجام گشت از جهان ناپديد * كلنگى بچنگ آمدش بر دميد

بپرّيد بر سان تير از كمان * يكى بازدار از پس اندر دمان

دل شاه گشت از پريدنش تنگ * همى تاخت از پس بآواز زنگ

يكى باغ پيش اندر آمد فراخ * بر آورده از گوشهء باغ كاخ

بشد تازيان با تنى چند شاه * همى بود لشكر بنخچيرگاه

چو بهرام گور اندر آمد بباغ * يكى جاى ديد از برش تند راغ

ميان گلستان يكى آبگير * برو بر نشسته يكى مرد پير

زمينش بديبا بياراسته * همه باغ پر بنده و خواسته

سه دختر بر او نشسته چو عاج * نهاده بسر بر ز پيروزه تاج

برخ چون بهار و به بالا بلند * بابرو كمان و بگيسو كمند

يكى جام بر دست هر يك بلور * بديشان نگه كرد بهرام گور

ز ديدارشان چشم او خيره شد * ز باز و ز طغرى دلش تيره شد

چو دهقان پر مايه او را بديد * رخ او شد از بيم چون شنبليد

خردمند پيرى و برزين بنام * دل او شد از شاه ناشادكام

برفت از بر حوض برزين چو باد * بر شاه شد خاك را بوسه داد

چنين گفت كاى شاه خورشيد چهر * بكام تو گر داد گردان سپهر

نيارمت گفتن كه ايدر بايست * بدين مرز من با سوارى دويست

سر و نام برزين بر آيد به ماه * اگر شاد گردد بدين باغ شاه

ببر زين چنين گفت شاه جهان * كه امروز طغرى شد از من نهان

دلم شد ازان مرغ گيرنده تنگ * كه مرغان چو نخچير بد او پلنگ

چنين پاسخ آورد بر زين بشاه * كه اكنون يكى مرغ ديدم سياه

ابا زنگ زرّين تنش همچو قير * همان چنگ و منقار او چون زرير

بيامد بران گو ز بن بر نشست * بيايد هم اكنون ببختت بدست

هم انگه يكى بنده را گفت شاه * كه رو گو ز بن كن سراسر نگاه

بشد بنده چون باد و آواز داد * كه همواره شاه جهان باد شاد

كه طغرى بشاخى بر آويختست * كنون باز دارش بگيرد بدست

چو طغرى پديد آمد آن پير گفت * كه اى بر زمين شاه بىيار و جفت

پى مرزبان بر تو فرخنده باد * همه تاج داران ترا بنده باد

بدين شادى اكنون يكى جام خواه * چو آرام دل يافتى كام خواه

شهنشاه گيتى بران آبگير * فرود آمد و شادمان گشت پير

بيامد هم انگاه دستور اوى * همان گنج داران و گنجور اوى

بياورد برزين مى سرخ و جام * نخستين ز شاه جهان برد نام

بياورد خوان و خورش ساختند * چو از خوردن نان بپرداختند