شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٦٠

[ رفتن بهرام گور به نخجير و خواستن دختران برزين دهقان ]

هر انكس كزين زير دستان ما * ز دهقان و از در پرستان ما

بنالد يكى كهتر از رنج من * مبادا سر و افسر و گنج من

يكى پير بد نام او ماهيار * شده سال او بر صد و شست و چار

چو آواز بشنيد بر پاى خاست * چنين گفت كاى مهتر داد و راست

چنين يافتم از فريدون و جم * و زان نامداران هر بيش و كم

چو تو شاه ننشست كس در جهان * نه كس اين شنيد از كهان و مهان

بهنگام جم چون سخن راندند * ورا گنج گاوان همى خواندند

چو گنجى پراگنده اى در جهان * ميان كهان و ميان مهان

دلت گر بدرهاى درياستى * ز دريا گهر موج برخاستى

ندانست كس در جهان كان كجاست * بخاكست گر در دم اژدهاست

تو چون يافتى ننگريدى بگنج * كه ننگ آمدت اين سراى سپنج

به دريا همانا كه چندين گهر * بديده نديدست كس بيشتر

بدرويش بخشيدى اين گوهران * همان گاو گوهر كران تا كران

پس از رفتنت نام تو زنده باد * تو آباد و پيروز و بخت از تو شاد

بسى دفتر خسروان زين سخن * سيه گردد و هم نيايد ببن

[ رفتن بهرام گور به نخجير و خواستن دختران برزين دهقان ]

[ رفتن بهرام گور به نخجير و خواستن دختران برزين دهقان ]

بروز سديگر برون رفت شاه * ابا لشكر و ساز نخچير گاه

بزرگان ايران ز بهر شكار * بدرگاه رفتند سيصد سوار

ابا هر سوارى پرستنده سى * ز ترك و ز رومى و از پارسى

پرستنده سيصد ز ايوان شاه * برفتند با ساز نخچير گاه

ز ديبا بياراسته صد شتر * ركابش همه زرّ و پالانش در

ده اشتر نشستنگه شاه را * بديبا بياراسته گاه را

بپيش اندر آراسته هفت پيل * برو تخت پيروزه همرنگ نيل

همه پايهء تخت زرّ و بلور * نشستنگه شاه بهرام گور

ابا هر يكى تيغ زن صد غلام * بزرّين كمرها و زرّين ستام

صد اشتر بد از بهر رامشگران * همه بر سران افسر از گوهران

ابا بازداران صد و شست باز * دو صد چرغ و شاهين گردن فراز

پس اندر يكى مرغ بودى سياه * گرامىتر آن بود بر چشم شاه

سياهى بچنگ و بمنقار زرد * چو زرّ درخشنده بر لاژورد

همى خواندش شاه طغرى بنام * دو چشمش برنگ پر از خون دو جام

كه خاقان چينش فرستاده بود * يكى تخت با تاج بيجاده بود

يكى طوق زرّين زبرجد نگار * چهل ياره و سى و شش گوشوار

شتروار سيصد طرايف ز چين * فرستاد و ياقوت سيصد نگين

پس بازداران صد و شست يوز * ببردند با شاه گيتى فروز

بياراسته طوق يوز از گهر * به دو اندر افگنده زنجير زر

بيامد شهنشاه زين سان بدشت * همى تاجش از مشترى بر گذشت

هر انكس كه بودند نخچير جوى * سوى آب دريا نهادند روى