شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٦

[ گفتار اندر زادن رستم ]

برفتند شادان دل و خوش منش * پر از آفرين لب ز نيكى كنش

رسيدند پيروز تا نيمروز * چنان شاد و خندان و گيتى فروز

[ يكى بزم سام آنگهى ساز كرد * سه روز اندران بزم بگماز كرد ]

[ پس آنگاه سيندخت آنجا بماند * خود و لشكرش سوى كابل براند ]

سپرد آن زمان پادشاهى بزال * برون برد لشكر بفرخنده فال

سوى گرگساران شد و باختر * درفش خجسته بر افراخت سر

شوم گفت كان پادشاهى مراست * دل و ديده با ما ندارند راست

[ منوچهر منشور آن شهر بر * مرا داد و گفتا همى دار و خور ]

بترسم ز آشوب بدگوهران * بويژه ز گردان مازندران

بشد سام يك زخم و بنشست زال * مى و مجلس آراست و بفراخت يال

[ گفتار اندر زادن رستم ]

[ گفتار اندر زادن رستم ]

بسى بر نيامد برين روزگار * كه آزاده سرو اندر آمد ببار

[ بهار دل افروز پژمرده شد * دلش را غم و رنج بسپرده شد ]

شكم گشت فربه و تن شد گران * شد آن ارغوانى رخش زعفران

به دو گفت مادر كه اى جان مام * چه بودت كه گشتى چنين زرد فام

چنين داد پاسخ كه من روز و شب * همى بر گشايم بفرياد لب

[ همانا زمان آمدستم فراز * و زين بار بردن نيابم جواز ]

تو گوئى بسنگستم آگنده پوست * و گر آهنست آنكه نيز اندروست

چنين تا گه زادن آمد فراز * بخواب و بآرام بودش نياز

چنان بد كه يك روز از و رفت هوش * از ايوان دستان بر آمد خروش

خروشيد سيندخت و بشخود روى * بكند آن سيه گيسوى مشك بوى

يكايك بدستان رسيد آگهى * كه پژمرده شد برگ سرو سهى

ببالين رودابه شد زال زر * پر از آب رخسار و خسته جگر

همان پرّ سيمرغش آمد به ياد * بخنديد و سيندخت را مژده داد

يكى مجمر آورد و آتش فروخت * و ز آن پر سيمرغ لختى بسوخت

هم اندر زمان تيره‌گون شد هوا * پديد آمد آن مرغ فرمان روا

چو ابرى كه بارانش مرجان بود * چه مرجان كه آرايش جان بود

برو كرد زال آفرين دراز * ستودش فراوان و بردش نماز

چنين گفت با زال كين غم چراست * به چشم هژبر اندرون نم چراست

كزين سرو سيمين بر ماه روى * يكى نرّه شير آيد و نامجوى

كه خاك پى او ببوسد هژبر * نيارد گذشتن بسر برش ابر

از آواز او چرم جنگى پلنگ * شود چاك چاك و بخايد دو چنگ

[ هران گرد كاواز كوپال اوى * ببيند بر و بازوى و يال اوى ]

[ ز آواز او اندر آيد ز پاى * دل مرد جنگى بر آيد ز جاى ]

[ بجاى خرد سام سنگى بود * بخشم اندرون شير جنگى بود ]

[ به بالاى سرو و بنيروى پيل * بآورد خشت افگند بر دو ميل ]

[ نيايد بگيتى ز راه زهش * بفرمان دادار نيكى دهش ]