شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٥٨

[ يافتن بهرام گور ، گنج جمشيد را ]

كنون ما همه كهتران توايم * چه كهتر همه چاكران توايم

به دو آسيابان و زن خيره ماند * همى هر يكى نام يزدان بخواند

چنين گفت مهتر كه آن روى و موى * ز چرخ چهارم خور آورد شوى

[ يافتن بهرام گور ، گنج جمشيد را ]

[ يافتن بهرام گور ، گنج جمشيد را ]

دگر هفته آمد بنخچيرگاه * خود و موبدان و ردان سپاه

بيامد يكى مرد مهتر پرست * چو باد دمان با گرازى بدست

بپرسيد مهتر كه بهرامشاه * كجا باشد اندر ميان سپاه

به دو گفت هر كس كه تو شاه را * چه جويى نگويى بما راه را

چنين داد پاسخ كه تا روى شاه * نبينم نگويم سخن با سپاه

به دو گفت موبد چه بايد بگوى * تو شاه جهان را ندانى به روى

بر شاه بردند جوينده را * چنان دانشى مرد گوينده را

بيامد چو بهرام را ديد گفت * كه با تو سخن دارم اندر نهفت

عنان را بپيچيد بهرام گور * ز ديدار لشكر برون راند دور

به دو گفت مرد اى جهان ديده شاه * بگفتار من كرد بايد نگاه

بدين مرز دهقانم و كدخداى * خداى بر و بوم و ورز و سراى

همى آب بردم بدين مرز خويش * كه در كار پيدا كنم ارز خويش

چو بسيار گشت آب گستاخِ شد * ميان يكى مرز سوراخِ شد

شگفتى خروشى به گوش آمدم * كزان بيم جاى خروش آمدم

همى اندران جاى آواز سنج * خروشش همى ره نمايد بگنج

چو بشنيد بهرام آنجا كشيد * همه دشت پر سبزه و آب ديد

بفرمود تا كارگر با گراز * بيارند چندى ز راه دراز

فرود آمد از باره شاه بلند * شراعى زدند از بر كشتمند

شب آمد گوان شمعى افروختند * بهر جاى آتش همى سوختند

ز دريا چو خورشيد برزد درفش * چو مصقول كرد اين سراى بنفش

ز هر سو برفتند كاريگران * شدند انجمن چون سپاهى گران

زمين را بكندن گرفتند پاك * شد آن جاى هامون سراسر مغاك

ز كندن چو گشتند مردم ستوه * پديد آمد از خاك چيزى چو كوه

يكى خانه‌يى كرده از پخته خشت * بساروجِ كرده بسان بهشت

كننده تبر زد همى از برش * پديد آمد از دور جاى درش

چو موبد بديد اندر آمد بدر * ابا او يكى ايرمانى دگر

يكى خانه ديدند پهن و دراز * بر آورده بالاى او چند باز

ز زر كرده بر پاى دو گاوميش * يكى آخرى كرده زرّينش پيش

زبرجد به آخر درون ريخته * بياقوت سرخ اندر آميخته

چو دو گاو گردون ميانش تهى * شكمشان پر از نار و سيب و بهى

ميان بهى در خوشاب بود * كه هر دانه‌يى قطرهء آب بود

همان گاو را چشم ياقوت بود * ز پيرى سر گاو فرتوت بود

همه گرد بر گرد او شير و گور * يكى ديده ياقوت و ديگر بلور