شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٥٦

[ داستان بهرام گور با چهار خواهران ]

دل شاه تا جاودان شاد باد * ز كژّى و ويرانى آباد باد

چو بشنيد شاه اين سخن گفت زه * سزاوار تاجى تو اى روز به

ببخشيد يك بدره دينار زرد * بران پر هنر مرد بيننده مرد

ورا خلعت خسروى ساختند * سرش را بابر اندر افراختند

[ داستان بهرام گور با چهار خواهران ]

[ داستان بهرام گور با چهار خواهران ]

دگر هفته با موبدان و ردان * بنخچير شد شهريار جهان

چنان بد كه ماهى بنخچير گاه * همى بود ميخواره و با سپاه

ز نخچير كوه و ز نخچير دشت * گرفتن ز اندازه اندر گذشت

سوى شهر شد شاد دل با سپاه * شب آمد بره گشت گيتى سياه

بزرگان لشكر همى راندند * سخنهاى شاهنشهان خواندند

يكى آتشى ديد رخشان ز دور * بران سان كه بهمن كند شاه سور

شهنشاه بر روشنى بنگريد * بيك سو دهى خرّم آمد پديد

يكى آسيا ديد در پيش ده * نشسته پراگنده مردان مه

و زان سوى آتش همه دختران * يكى جشنگه ساخته بر كران

ز گل هر يكى بر سرش افسرى * نشسته بهر جاى رامشگرى

همى چامهء رزم خسرو زدند * و زان جايگه هر زمان نو زدند

همه ماه روى و همه جعد موى * همه جامه گوهر همه مشك موى

بنزديك پيش در آسيا * برامش كشيده نخى بر گيا

و زان هر يكى دستهء گل بدست * ز شادى و از مى شده نيم مست

از ان پس خروش آمد از جشنگاه * كه جاويد ماناد بهرامشاه

كه با فرّو برزست و با مهر و چهر * برويست بر پاى گردان سپهر

همى مى چكد گويى از روى اوى * همى بوى مشك آيد از موى اوى

شكارش نباشد جز از شير و گور * ازيراش خوانند بهرام گور

جهاندار كاو از ايشان شنيد * عنان را بپيچيد و زان سو كشيد

چو آمد به نزديكى دختران * نگه كرد جاى از كران تا كران

همه دشت يك سر پر از ماه ديد * به شهر آمدن راه كوتاه ديد

بفرمود تا ميگساران ز راه * مى آرند و ميخواره نزديك شاه

گسارنده آورد جام بلور * نهادند بر دست بهرام گور

از ان دختران آنك بد نامدار * برون آمدند از ميانه چهار

يكى مشك نام و دگر سيسنك * يكى نام ناز و دگر سوسنك

بر شاه رفتند با دست بند * برخ چون بهار و به بالا بلند

يكى چامه گفتند بهرام را * شهنشاه با دانش و نام را

ز هر چار پرسيد بهرام گور * كزيشان بدلش اندر افتاد شور

كه اى گلرخان دختران كه ايد * وزين آتش افروختن بر چه ايد

يكى گفت كاى سرو بالا سوار * بهر چيز مانندهء شهريار

پدرمان يكى آسيابان پير * بدين كوه نخچير گيرد بتير

بيايد همانا چو شب تيره شد * ورا ديده از تيرگى خيره شد