شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٥٥

[ ويران كردن موبد بهرام گور ده را و باز آباد كردنش ]

چو بشنيد پير اين سخن شاد شد * از اندوه ديرينه آزاد شد

هم انگه سوى خانه شد مرد پير * بياورد مردم سوى آبگير

زمين را بآباد كردن گرفت * همه مرزها را سپردن گرفت

ز همسايگان گاو و خر خواستند * همه دشت يك سر بياراستند

خود و مرز داران بكوشيد سخت * بكشتند هر جاى چندى درخت

چو يك برزن نيك آباد شد * دل هر ك ديد اندران شاد شد

ازان جاى هر كس كه بگريختى * بمژگان همى خون فرو ريختى

چو آگاهى آمد ز آباد جاى * هم از رنج اين پير سر كدخداى

يكايك سوى ده نهادند روى * بهر برزن آباد كردند جوى

همان مرغ و گاو و خر و گوسفند * يكايك برافزود بر كشتمند

درختى بهر جاى هر كس بكشت * شد آن جاى ويران چو خرّم بهشت

بسالى سديگر بياراست ده * بر آمد ز ورزش همه كام مه

چو آمد بهنگام خرّم بهار * سوى دشت نخچير شد شهريار

ابا موبدش نام او روز به * چو هر دو رسيدند نزديك ده

نگه كرد فرخنده بهرام گور * جهان ديد پر كشتمند و ستور

بر آورده زو كاخهاى بلند * همه راغ و هامون پر از گوسفند

همه راغ آب و همه دشت جوى * همه ده پر از مردم خوب روى

پراگنده بر كوه و دشتش بره * بهشتى شده بوم او يك سره

بموبد چنين گفت كاى روز به * چه كردى كه ويران بد اين خوب ده

پراگنده زو مردم و چار پاى * چه دادى كه آباد كردند جاى

به دو گفت موبد كه از يك سخن * بپاى آمد اين شارستان كهن

همان از يك انديشه آباد شد * دل شاه ايران ازين شاد شد

مرا شاه فرمود كاين سبز جاى * بدينار گنج اندر آور بپاى

بترسيدم از كردگار جهان * نكوهيدن از كهتران و مهان

بديدم چو يك دل دو انديشه كرد * ز هر دو بر آورد ناگاه گرد

همان چون بيك شهر دو كدخداى * بود بوم ايشان نماند بجاى

برفتم بگفتم بپيران ده * كه اى مهتران بر شما نيست مه

زنان كدخدايند و كودك همان * پرستار و مزدورتان اين زمان

چو مهتر شدند آنك بودند كه * به خاك اندر آمد سر مرد مه

بگفتار ويران شد اين پاك جاى * نكوهش ز من دور و ترس از خداى

ازان پس بريشان ببخشود شاه * برفتم نمودم دگرگونه راه

يكى با خرد پير كردم بپاى * سخن گوى و با دانش و رهنماى

بكوشيد و ويرانى آباد كرد * دل زير دستان بدان شاد كرد

چو مهتر يكى گشت شد راى راست * بيفزود خوبى و كژّى بكاست

نهانى بديشان نمودم بدى * و زان پس گشادم در ايزدى

سخن بهتر از گوهر نامدار * چو بر جايگه بر برندش به كار

خرد شاه بايد زبان پهلوان * چو خواهى كه بىرنج ماند روان