شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٥٣

[ ويران كردن موبد بهرام گور ده را و باز آباد كردنش ]

همى شد دوان شيروان چون نوند * بيك دست زنجير و ديگر كمند

چو آن شيربان جهاندار شاه * بيامد ز خانه بدان جايگاه

يكى كفشگر ديد بر پشت شير * نشسته چو بر خر سوارى دلير

بيامد دوان تا در بارگاه * دلير اندر آمد بنزديك شاه

بگفت آن دليرى كزو ديده بود * بديده بديد آنچ نشنيده بود

جهاندار زان در شگفتى بماند * همه موبدان و ردانرا بخواند

بموبد چنين گفت كاين كفشگر * نگه كن كه تا از كه دارد گهر

همان مادرش چون سخن شد دراز * دوان شد بر شاه و بگشاد راز

نخست آفرين كرد بر شهريار * كه شادان بزى تا بود روزگار

چنين گفت كاين نو رسيده بجاى * يكى زن گزين كرد و شد كدخداى

به كار اندرون نايژه سست بود * دلش گفتى از سست خود رست بود

بدادم سه جام نبيدش نهان * كه ماند كس از تخم او در جهان

هم اندر زمان لعل گشتش رخان * نمد سر بر آورد و گشت استخوان

نژادش نبد جز سه جام نبيد * كه دانست كاين شاه خواهد شنيد

بخنديد زان پير زن شاه گفت * كه اين داستان را نشايد نهفت

بموبد چنين گفت كاكنون نبيد * حلالست ميخواره بايد گزيد

كه چندان خورد مى كه بر نرّه شير * نشيند نيارد ورا شير زير

نه چندان كه چشمش كلاغ سياه * همى بر كند رفته از نزد شاه

خروشى بر آمد هم انگه ز در * كه اى پهلوانان زرّين كمر

به اندازه بر هر كسى مى خوريد * بآغاز و فرجام خود بنگريد

چو مىتان بشادى بود رهنمون * بكوشيد تا تن نگردد زبون

[ ويران كردن موبد بهرام گور ده را و باز آباد كردنش ]

[ ويران كردن موبد بهرام گور ده را و باز آباد كردنش ]

بيامد سوم روز شبگير شاه * سوى دشت نخچير گه با سپاه

بدست چپش هرمز كدخداى * سوى راستش موبد پاك راى

برو داستانها همى خواندند * ز جم ّ و فريدون سخن راندند

سگ و يوز در پيش و شاهين و باز * همى تا بسر برد روز دراز

چو خورشيد تابان بگنبد رسيد * بجايى پى گور و آهو نديد

چو خورشيد تابان درم ساز گشت * ز نخچير گه تنگ دل بازگشت

بپيش اندر آمد يكى سبز جاى * بسى اندرو مردم و چارپاى

ازان ده فراوان به راه آمدند * نظاره بپيش سپاه آمدند

جهاندار پر خشم و پر تاب بود * همى خواست كايد بدان ده فرود

نكردند زيشان كسى آفرين * تو گفتى ببست آن خران را زمين

از ان مردمان تنگ دل گشت شاه * به خوبى نكرد اندر ايشان نگاه

بموبد چنين گفت كاين سبز جاى * پر از خانه و مردم و چارپاى

كنام دد و دام و نخچير باد * بجوى اندرون آب چون قير باد

بدانست موبد كه فرمان شاه * چه بود اندران سوى ده شد ز راه

بديشان چنين گفت كاين سبز جاى * پر از خانه و مردم و چارپاى