شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٥٢

[ داستان كودك موزه‌گر با شير و رواكردن بهرام گور ، مى را ]

به روى جهاندار جام نبيد * دو من را بيك بار اندر كشيد

چو شد مرد خرّم ز ديدار شاه * ازان نامداران و آن جشنگاه

يكى جام ديگر پر از مى بلور * بدلش اندر افتاد زان جام شور

ز پيش بزرگان بيازيد دست * بدان جام مى تاخت و بر پاى جست

به ياد شهنشاه بگرفت جام * منم گفت ميخواره كبر وى نام

به روى شهنشاه جام نبيد * چو من دركشم يار خواهم گزيد

بجام اندرون بود مى پنج من * خورم هفت ازين بر سر انجمن

پس انگه سوى ده روم من به هوش * ز من نشنود كس بمستى خروش

چنان هفت جام پر از مى بخورد * ازان مى پرستان برآورد گرد

بدستورى شاه بيرون گذشت * كه داند كه مى در تنش چون گذشت

و زان جاى خرّم بيامد بدشت * چو در سينهء مرد مى گرم گشت

برانگيخت اسپ از ميان گروه * ز هامون همى تاخت تا پيش كوه

فرود آمد از باره جايى نهفت * يله كرد و در سايهء كوه خفت

ز كوه اندر آمد كلاغ سياه * دو چشمش بكند اندران خوابگاه

همى تاختند از پس اندر گروه * و را مرده ديدند بر پيش كوه

دو چشمش ز سر كنده زاغ سياه * برش اسپ او ايستاده به راه

برو كهترانش خروشان شدند * و زان مجلس و جام جوشان شدند

چو بهرام برخاست از خوابگاه * بيامد بر او يكى نيك خواه

كه كبروى را چشم روشن كلاغ * ز مستى بكندست در پيش راغ

رخ شهريار جهان زرد شد * ز تيمار كبروى پر درد شد

هم انگه برآمد ز درگه خروش * كه اى نامداران با فرّ و هوش

حرامست مى در جهان سر بسر * اگر زير دستست گر نامور

[ داستان كودك موزه‌گر با شير و رواكردن بهرام گور ، مى را ]

[ داستان كودك موزه‌گر با شير و رواكردن بهرام گور ، مى را ]

برين گونه بگذشت سالى تمام * همى داشتى هر كسى مى حرام

همان شه چو مجلس بياراستى * همان نامهء باستان خواستى

چنين بود تا كودكى كفشگر * زنى خواست با چيز و نام و گهر

نبودش دران كار افزار سخت * همى زار بگريست مامش ز بخت

همانا نهان داشت لختى نبيد * پسر را بدان خانه اندر كشيد

بپور جوان گفت كاين هفت جام * بخور تا شوى ايمن و شاد كام

مگر بشكنى امشب آن مهر تنگ * كلنگ از نمد كى كَنَد كان سنگ

بزد كفشگر جام مى هفت و هشت * هم اندر زمان آتشش سخت گشت

جوانمرد را جام گستاخ كرد * بيامد در خانه سوراخ كرد

و زان جايگه شد بدرگاه خويش * شده شاد دل يافته راه خويش

چنان بد كه از خانه شيران شاه * يكى شير بگسست و آمد به راه

ازان مى همى كفشگر مست بود * بديده نديد آنچ بايست بود

بشد تيز و بر شير غرّان نشست * بيازيد و بگرفت گوشش بدست

بران شير غرّان پسر شير بود * جوان از بر و شير در زير بود