شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٥١

[ داستان بهرام گور با كبروى و ناروا كردن او مى را ]

يكى باره‌يى تيز رو برنشست * بهامون خراميد بازى بدست

يكى بيشه پيش آمدش پر درخت * نشستنگه مردم نيك بخت

بسان بهشتى يكى سبز جاى * نديد اندرو مردم و چارپاى

چنين گفت كاين جاى شيران بود * همان رزمگاه دليران بود

كمان را بزه كرد مرد دلير * پديد آمد اندر زمان نرّه شير

يكى نعره زد شير چون در رسيد * بزد دست شاه و كمان دركشيد

بزد تير و پهلوش با دل بدوخت * دل شير ماده به دو بر بسوخت

همان ماده آهنگ بهرام كرد * بغريد و چنگش باندام كرد

يكى تيغ زد بر ميانش سوار * فرو ماند جنگى دران كار زار

برون آمد از بيشه مردى كهن * زبانش گشاده بشيرين سخن

كجا نام او مهر بنداد بود * ازان زخم شمشير او شاد بود

يكى مرد دهقان يزدان پرست * بدان بيشه بوديش جاى نشست

چو آمد بر شاه ايران فراز * برو آفرين كرد و بردش نماز

به دو گفت كاى مهتر نامدار * بكام تو باد اختر روزگار

يكى مرد دهقانم اى پاك راى * خداوند اين جا و كشت و سراى

خداوند گاو و خر و گوسفند * ز شيران شده بد دل و مستمند

كنون ايزد اين كار بر دست تو * برآورد بر قبضه و شست تو

زمانى درين بيشه آيى چنين * بباشى بشير و مى و انگبين

بره هست چندانك بايد به كار * درختان بارآور و سايه دار

فرود آمد از باره بهرامشاه * همى كرد زان بيشه جايى نگاه

كه باشد زمين سبز و آب روان * چنانچون بود جاى مرد جوان

بشد مهر بنداد و رامشگران * بياورد چندى ز ده مهتران

بسى گوسفندان فربه بكشت * بيامد يكى جام زرّين بمشت

چو نان خورده شد جامهاى نبيد * نهادند پيشش گل و شنبليد

چو شد مهر بنداد شادان ز مى * ببهرام گفت اى گو نيك پى

چنان دان كه ماننده‌اى شاه را * همان تخت زرّين و هم گاه را

به دو گفت بهرام كآرى رواست * نگارنده بر چهرها پادشاست

چنان آفريند كه خواهد همى * مر آن را گزيند كه خواهد همى

اگر من همى نيك مانم بشاه * ترا دادم اين بيشه و جايگاه

بگفت اين و زان جايگه بر نشست * بايوان خرّم خراميد مست

بخفت آن شب تيره در بوستان * همى ياد كرد از لب دوستان

[ داستان بهرام گور با كبروى و ناروا كردن او مى را ]

[ داستان بهرام گور با كبروى و ناروا كردن او مى را ]

چو بنشست مى خواست از بامداد * بزرگان لشكر برفتند شاد

بيامد هم آنگه يكى مرد مه * ورا ميوه آورد چندى زده

شتر بارها نار و سيب و بهى * ز گل دسته‌ها كرده شاهنشهى

جهاندار چون ديد بنواختش * ميان يلان پايگه ساختش

همين مه كه با ميوه و بوى بود * ورا پهلوى نام كبروى بود