شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٤٦

[ بدرود كردن بهرام گور ، منذر و نعمان را و بخشيدن باژ مانده با ايرانيان ]

بخسرو سپردند و بنواختش * برگاه فرخنده بنشاختش

شهنشاه خسرو بنرسى رسيد * ز تخت اندر آمد بكرسى رسيد

برادرش بد يك دل و يك زبان * ازو كهتر آن نامدار جوان

و را پهلوان كرد بر لشكرش * بدان تا بآيين بود كشورش

سپه را سراسر بنرسى سپرد * ببخشش همى پادشاهى ببرد

در گنج بگشاد و روزى بداد * سپاهش بدينار گشتند شاد

بفرمود پس تا گشسپ دبير * بيامد بر شاه مردم پذير

كجا بود دانا بدان روزگار * شمار جهان داشت اندر كنار

جوانوى بيدار با او بهم * كه نزديك او بد شمار درم

ز باقى كه بد نزد ايرانيان * بفرمود تا بگسلد از ميان

دبيران دانا بديوان شدند * ز بهر درم پيش كيوان شدند

ز باقى كه بد بر جهان سر بسر * همه بر گرفتند يك با دگر

نود بار و سه بار كرده شمار * بايران درم بد هزاران هزار

ببخشيد و ديوان بر آتش نهاد * همه شهر ايران به دو گشت شاد

چو آگاه شد زان سخن هر كسى * همى آفرين خواند هر كس بسى

برفتند يك سر بآتشكده * بايوان نوروز و جشن سده

همى مشك بر آتش افشاندند * ببهرام بر آفرين خواندند

و زان پس بفرمود كار آگهان * يكى تا بگردند گرد جهان

كسى را كجا رانده بد يزدگرد * بجست و بيك شهرشان كرد گرد

بدان تا شود نامهء شهريار * كه آزادگان را كند خواستار

فرستاد خلعت بهر مهترى * ببخشيد باندازه‌شان كشورى

رد و موبد و مرزبان هرك بود * كه آواز بهرام زان سان شنود

سراسر بدرگاه شاه آمدند * گشاده دل و نيك خواه آمدند

بفرمود تا هرك بد داد جوى * سوى موبد موبد آورد روى

چو فرمانش آمد ز گيتى بجاى * مناديگرى كرد بر در بپاى

كه اى زير دستان بيدار شاه * ز غم دور باشيد و دور از گناه

وزين پس بران كس كنيد آفرين * كه از داد آباد دارد زمين

ز گيتى بيزدان پناهيد و بس * كه دارنده اويست و فرياد رس

هر انكس كه بگزيد فرمان ما * نپيچد سر از راى و پيمان ما

برو نيكويها بر افزون كنيم * ز دل كينه و آز بيرون كنيم

هر انكس كه از داد بگريزد اوى * بباد آفره در بياويزد اوى

گر ايدونك نيرو دهد كردگار * بكام دل ما شود روزگار

برين نيكويها فزايش بود * شما را بر ما ستايش بود

همه شهر ايران بگفتار اوى * برفتند شادان دل و تازه روى

بدانگه كه شد پادشاهيش راست * فزون گشت شادى و اندوه بكاست

همه روز نخچير بد كار اوى * دگر اسپ و ميدان و چوگان و گوى