شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٤٣

[ پادشاهى بهرام گور شست و سه سال بود ]

و ديگر كه من پيرم و او جوان * بچنگال شير ژيان ناتوان

بران بُد كه او پيش دستى كند * ببرنايى و تن درستى كند

به دو گفت بهرام كآرى رواست * نهانى نداريم گفتار راست

يكى گرزهء گاو سر بر گرفت * جهانى به دو مانده اندر شگفت

به دو گفت موبد كه اى پادشا * خردمند و بادانش و پارسا

همى جنگ شيران كه فرمايدت * جز از تاج شاهى چه افزايدت

تو جان از پى پادشاهى مده * خورش بىبهانه بماهى مده

همه بىگناهيم و اين كار تست * جهان را همه دل ببازار تست

به دو گفت بهرام كاى دين پژوه * تو زين بىگناهى و ديگر گروه

هم آورد اين نرّه شيران منم * خريدار جنگ دليران منم

به دو گفت موبد بيزدان پناه * چو رفتى دلت را بشوى از گناه

چنان كرد كو گفت بهرامشاه * دلش پاك شد توبه كرد از گناه

همى رفت با گرزهء گاو روى * چو ديدند شيران پرخاش جوى

يكى زود زنجير بگسست و بند * بيامد بر شهريار بلند

بزد بر سرش گرز بهرام گرد * ز چشمش همى روشنايى ببرد

بر ديگر آمد بزد بر سرش * فرو ريخت از ديده خون از برش

جهاندار بنشست بر تخت عاج * بسر بر نهاد آن دِل افروز تاج

بيزدان پناهيد كو بد پناه * نمايندهء راه گم كرده راه

بشد خسرو و برد پيشش نماز * چنين گفت كاى شاه گردن فراز

نشست تو بر گاه فرخنده باد * يلان جهان پيش تو بنده باد

تو شاهى و ما بندگان توايم * به خوبى فزايندگان توايم

بزرگان برو گوهر افشاندند * بران تاج نو آفرين خواندند

ز گيتى بر آمد سراسر خروش * در آذر بد اين جشن روز سروش

بر آمد يكى ابر و شد تيره ماه * همى تير باريد ز ابر سياه

نه دريا پديد و نه دشت و نه راغ * نبينم همى در هوا پرّ زاغ

حواصل فشاند هوا هر زمان * چه سازد همى زين بلند آسمان

نماندم نمكسود و هيزم نه جو * نه چيزى پديدست تا جو درو

بدين تيرگى روز و بيم خراج * زمين گشته از برف چون كوه عاج

همه كارها را سر اندر نشيب * مگر دست گيرد حسين قتيب

كنون داستانى بگويم شگفت * كزان برتر اندازه نتوان گرفت

پادشاهى بهرام گور

پادشاهى بهرام گور

[ پادشاهى بهرام گور شست و سه سال بود ]

[ پادشاهى بهرام گور شست و سه سال بود ]

چو بر تخت بنشست بهرام گور * برو آفرين كرد بهرام و هور

پرستش گرفت آفريننده را * جهاندار و بيدار و بيننده را