شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٤٢

[ جنگ بهرام و خسرو با شيران ]

برين كار يك سال گر بگذرد * نپيچم ز گفتار جان و خرد

ز ميراث بيزارم و تاج و تخت * ازان پس نشينم بر شور بخت

چو پاسخ شنيدند آن بخردان * بزرگان و بيدار دل موبدان

ز گفت گذشته پشيمان شدند * گنه‌كارگان سوى درمان شدند

بآواز گفتند يك با دگر * كه شاهى بود زين سزاوارتر

به مردى و گفتار و راى و نژاد * ازين پاك تر در جهان كس نزاد

ز داد آفريدست ايزد و را * مبادا كه كارى رسد بد ورا

بگفتار اگر هيچ تاب آوريم * خرد را همى سر بخواب آوريم

همه نيكويها بيابيم ازوى * بخورد و بداد اندر آريم روى

بدين برز بالا و اين شاخ و يال * بگيتى كسى نيست او را همال

پس پشت او لشكر تازيان * چو منذرش ياور بسود و زيان

اگر خود بگيرد سر گاه خويش * بگيتى كه باشد ز بهرام بيش

ازان پس ز ايرانيانش چه باك * چه ما پيش او در چه يك مشت خاك

ببهرام گفتند كاى فرّمند * بشاهى توى جان ما را پسند

ندانست كس در هنرهاى تو * به پاكى تن و دانش و راى تو

چو خسرو كه بود از نژاد پشين * بشاهى برو خواندند آفرين

همه زير سوگند و بند وييم * كه گويد كه اندر گزند وييم

گرو زين سپس شاه ايران بود * همه مرز در چنگ شيران بود

گروهى ببهرام باشند شاد * ز خسرو دگر پاره گيرند ياد

ز داد آن چنان به كه پيمان تست * ازان پس جهان زير فرمان تست

بهانه همان شير جنگيست و بس * ازين پس بزرگى نجويند كس

بدان گشت بهرام همداستان * كه آورد او پيش ازين داستان

چنين بود آيين شاهان داد * كه چون نو بدى شاه فرّخ نژاد

بر او شدى موبد موبدان * ببردى سه بينا دل از بخردان

همو شاه بر گاه بنشاندى * بدان تاج بر آفرين خواندى

نهادى بنام كيان بر سرش * بسودى بشادى دو رخ بر برش

ازان پس هرانكس كه بردى نثار * بخواهنده دادى همى شهريار

بموبد سپردند پس تاج و تخت * بهامون شد از شهر بيدار بخت

دو شير ژيان داشت گستهم گرد * بزنجير بسته بموبد سپرد

ببردند شيران جنگى كشان * كشنده شد از بيم چون بيهشان

ببستند بر پايهء تخت عاج * نهادند بر گوشهء عاج تاج

جهانى نظاره بران تاج و تخت * كه تا چون بود كار آن نيك بخت

كه گر شاه پيروز گردد برين * برو شهرياران كنند آفرين

[ جنگ بهرام و خسرو با شيران ]

[ جنگ بهرام و خسرو با شيران ]

چو بهرام و خسرو بهامون شدند * بر شير با دل پر از خون شدند

چو خسرو بديد آن دو شير ژيان * نهاده يكى افسر اندر ميان

بدان موبدان گفت تاج از نخست * مر آن را سزاتر كه شاهى بجست