شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٤١

[ تاج برداشتن بهرام گور از ميان شيران ]

و گر زين كه گفتم بتابيد يال * گزينيد گردنكشى را همال

بجايى كه چون من بود پيش رو * سنان سواران بود خار و خو

من و منذر و گرز و شمشير تيز * ندانند گردان تازى گريز

برآريم گرد از شهنشاهتان * همان از برو بوم و ز گاهتان

كنون آنچ گفتيم پاسخ دهيد * بدين داورى راى فرّخ نهيد

بگفت اين و برخاست و در خيمه شد * جهانى ز گفتارش آسيمه شد

بايران رد و موبدان هرك بود * كه گفتار آن شاه دانا شنود

بگفتند كين فرّه ايزديست * نه از راه كژّى و نابخرديست

نگويد همى يك سخن جز بداد * سزد گر دل از داد داريم شاد

كنون آنك گفت او ز شير ژيان * يكى تاج و تخت كيى بر ميان

گر او را بدرّند شيران نر * ز خونش بپرسد ز ما دادگر

چو خود گفت و اين رسم بد خود نهاد * همان كز بمرگش نباشيم شاد

ور ايدون كجا تاج بردارد اوى * بفرّ از فريدون گذر دارد اوى

جز از شهريارش نخوانيم كس * ز گفتارها داد داديم و بس

[ تاج برداشتن بهرام گور از ميان شيران ]

[ تاج برداشتن بهرام گور از ميان شيران ]

گذشت آن شب و بامداد پگاه * بيامد نشست از بر گاه شاه

فرستاد و ايرانيان را بخواند * ز روز گذشته فراوان براند

بآواز گفتند پس موبدان * كه هستى تو داناتر از بخردان

بشاهنشهى در چه پيش آورى * چو گيرى بلندى و كنداورى

چه پيش آرى از داد و از راستى * كزان گم شود كژّى و كاستى

چنين داد پاسخ بفرزانگان * بدان نامداران و مردانگان

كه بخشش بيفزايم از گفت و گوى * بكاهم ز بيدادى و جست و جوى

كسى را كجا پادشاهى سزاست * زمين را بديشان ببخشيم راست

جهان را بدارم براى و بداد * چو ايمن كنم باشم از داد شاد

كسى را كه درويش باشد بنيز * ز گنج نهاده ببخشيم چيز

گنه كرده را پند پيش آوريم * چو ديگر كند بند پيش آوريم

سپه را بهنگام روزى دهيم * خردمند را دلافروزى دهيم

همان راست داريم دل با زبان * ز كژّى و تارى بپيچم روان

كسى كو بميرد نباشدش خويش * وزو چيز ماند ز اندازه بيش

بدرويش بخشم نيارم بگنج * نبندم دل اندر سراى سپنج

همه راى با كاردانان زنيم * بتدبير پشت هوا بشكنيم

ز دستور پرسيم يك سر سخن * چو كارى نو افگند خواهم ز بن

كسى كو همى داد خواهد ز من * نجويم پراگندن ِ انجمن

دهم داد آن كس كه او داد خواست * به چيزى نرانم سخن جز براست

مكافات سازم بدان را ببد * چنان كز ره شهرياران سزد

برين پاك يزدان گواى منست * خرد بر زبان رهنماى منست

همان موبد و موبد موبدان * پسنديده و كار ديده ردان