شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٤٠

[ سخن گفتن بهرام با ايرانيان از شايستگى خود به پادشاهى ]

يكى را بمسمار كنده دو چشم * چو منذر بديد آن برآورد خشم

غمى گشت زان كار بهرام سخت * به خاك پدر گفت كاى شور بخت

اگر چشم شاديت بر دوختى * روان را به آتش چرا سوختى

جهانجوى منذر ببهرام گفت * كه اين بد بريشان نبايد نهفت

سخنها شنيدى تو پاسخ گزار * كه تندى نه خوب آيد از شهريار

[ سخن گفتن بهرام با ايرانيان از شايستگى خود به پادشاهى ]

[ سخن گفتن بهرام با ايرانيان از شايستگى خود به پادشاهى ]

چنين گفت بهرام كاى مهتران * جهان ديده و كار كرده سران

همه راست گفتيد و زين بتّرست * پدر را نكوهش كنم در خورست

ازين چاشنى هست نزديك من * كزان تيره شد راى تاريك من

چو ايوان او بود زندان من * چو بخشايش آورد يزدان من

رهانيد طينوشم از دست اوى * بشد خسته كام من از شست اوى

ازان كرده‌ام دست منذر پناه * كه هرگز نديدم نوازش ز شاه

بدان خو مبادا كه مردم بود * چو باشد پى مردمى گم بود

سپاسم ز يزدان كه دارم خرد * روانم همى از خرد بر خورد

ز يزدان همى خواستم تا كنون * كه باشد به خوبى مرا رهنمون

كه تا هرچ با مردمان كرد شاه * بشوييم ما جان و دل زان گناه

بكام دل زير دستان منم * بر آيين يزدان پرستان منم

شبان باشم و زيردستان رمه * تن آسانى و داد جويم همه

منش هست و فرهنگ و راى و هنر * ندارد هنر شاه بيدادگر

لئيمى و كژّى ز بيچارگيست * ببيدادگر بر ببايد گريست

پدر بر پدر پادشاهى مراست * خردمندى و نيكخواهى مراست

ز شاپور بهرام تا اردشير * همه شهرياران برنا و پير

پدر بر پدر بر نياى منند * بدين و خرد رهنماى منند

ز مادر نبيرهء شميران شهم * ز هر گوهرى با خرد همرهم

هنر هم خرد هم بزرگيم هست * سوارى و مردى و نيروى دست

كسى را ندارم ز مردان بمرد * برزم و ببزم و بهر كار كرد

نهفته مرا گنج آگنده هست * همان نامداران خسرو پرست

جهان يك سر آباد دارم بداد * شما يك سر آباد باشيد و شاد

هران بوم كز رنج ويران شدست * ز بيدادئ شاه ايران شدست

من آباد گردانم آن را بداد * همه زير دستان بمانند شاد

يكى با شما نيز پيمان كنم * زبان را بيزدان گروگان كنم

بياريم شاهنشهى تخت عاج * برش در ميان تنگ بنهيم تاج

ز بيشه دو شير ژيان آوريم * همان تاج را در ميان آوريم

ببنديم شير ژيان بر دو سوى * كسى را كه شاهى كند آرزوى

شود تاج بر گيرد از تخت عاج * بسر بر نهد نامبردار تاج

بشاهى نشيند ميان دو شير * ميان شاه و تاج و برو تخت زير

جز او را نخواهيم كس پادشا * اگر دادگر باشد و پارسا