شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٣٩

[ سخن گفتن بهرام با ايرانيان و پاسخ آنان ]

نشستى بآيين شاهنشهان * بياراست كو بود شاه جهان

ز يك دست بهرام منذر نشست * دگر دست نعمان و تيغى بدست

همان گرد بر گرد پرده سراى * ستاده بزرگان تازى بپاى

از ايرانيان آنك بد پاك راى * بيامد بدهليز پرده سراى

بفرمود تا پرده برداشتند * ز درشان بآواز بگذاشتند

بشاه جهان آفرين خواندند * بمژگان همى خون بر افشاندند

رسيدند نزديك بهرامشاه * بديدند زيبا يكى تاج و گاه

بآواز گفتند انوشه بدى * هميشه ز تو دور دست بدى

شهنشاه پرسيد و بنواختشان * به اندازه بر پايگه ساختشان

[ سخن گفتن بهرام با ايرانيان و پاسخ آنان ]

[ سخن گفتن بهرام با ايرانيان و پاسخ آنان ]

چنين گفت بهرام كاى مهتران * جهان ديده و سالخورده سران

پدر بر پدر پادشاهى مراست * چرا بخشش اكنون براى شماست

بآواز گفتند ايرانيان * كه ما را شكيبا مكن بر زيان

نخواهيم يك سر بشاهى ترا * برو بوم ما را سپاهى ترا

كزين تخمه پر داغ و دوديم و درد * شب و روز با پيچش و باد سرد

چنين گفت بهرام كآرى رواست * هوا بر دل هر كسى پادشاست

مرا گر نخواهيد بىراى من * چرا كس نشانيد بر جاى من

چنين گفت موبد كه از راه داد * نه خسرو گريزد نه كهتر نژاد

تو از ما يكى باش و شاهى گزين * كه خوانند هر كس برو آفرين

سه روز اندران كار شد روزگار * كه جويند ز ايران يكى شهريار

نوشتند پس نام صد نامور * فرو زندهء تاج و تخت و كمر

ازان صد يكى نام بهرام بود * كه در پادشاهى دلارام بود

ازين صد بپنجاه باز آمدند * پر از چاره و پر نياز آمدند

ز پنجاه بهرام بود از نخست * اگر جست جاى پدر گر نجست

ز پنجاه باز آوريدند سى * ز ايرانى و رومى و پارسى

ز سى نيز بهرام بد پيش رو * كه هم تاجور بود و هم شير نو

ز سى كرد داننده موبد چهار * وزين چهار بهرام بد شهريار

چو تنگ اندر آمد ز شاهى سخن * ز ايرانيان هرك او بد كهن

نخواهيم گفتند بهرام را * دلير و سبكسار و خود كام را

خروشى بر آمد ميان سران * دل هر كسى تيز گشت اندران

چنين گفت منذر بايرانيان * كه خواهم كه دانم بسود و زيان

كزين سال ناخورده شاه جوان * چراييد پر درد و تيره روان

بزرگان بپاسخ بياراستند * بسى خسته دل پارسى خواستند

ز ايران كرا خسته بد يزدگرد * يكايك بران دشت كردند گرد

بريده يكى را دو دست و دو پاى * يكى مانده بر جاى و جانش بجاى

يكى را دو دست و دو گوش و زبان * بريده شده چون تن بىروان

يكى را ز تن دور كرده دو كفت * ازان مردمان ماند منذر شگفت