شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٣٧

[ نامه نوشتن ايرانيان به منذر و پاسخ آن ]

تو گفتيم باشى خداوند مرز * كه اين مرز را از تو ديديم ارز

كنون غارت از تست و خون ريختن * بهر جاى تاراج و آويختن

نبودى ازين پيش تو بد كنش * ز نفرين بترسيدى و سر زنش

نگه كن بدين تا پسند آيدت * بپيران سر اين سودمند آيدت

جز از تو زبر داورى ديگرست * كز انديشهء برتران برترست

بگويد فرستاده چيزى كه ديد * سخن نيز كز كاردانان شنيد

جوانوى دانا ز پيش سران * بيامد سوى دشت نيزه وران

بمنذر سخن گفت و نامه بداد * سخنهاى ايرانيان كرد ياد

سخنهاش بشنيد شاه عرب * بپاسخ برو هيچ نگشاد لب

چنين گفت كاى دانشى چاره جوى * سخن زين نشان با شهنشاه گوى

بگوى اين كه گفتى ببهرامشاه * چو پاسخ بجويى نمايدت راه

فرستاد با او يكى نامدار * جوانوى شد تا در شهريار

چو بهرام را ديد داننده مرد * برو آفريننده را ياد كرد

ازان برز و بالا و آن يال و كفت * فرو ماند بينا دل اندر شگفت

همى مى چكد گويى از روى اوى * همى بوى مشك آيد از موى اوى

سخن گوى بىفرّ و بىهوش گشت * پيامش سراسر فراموش گشت

بدانست بهرام كو خيره شد * ز ديدار چشم و دلش تيره شد

بپرسيد بسيار و بنواختش * به خوبى بر تخت بنشاختش

چو گستاخ شد زو بپرسيد شاه * كز ايران چرا رنجه گشتى به راه

فرستاد با او يكى پر خرد * كه او را بنزديك منذر برد

بگويد كه آن نامه پاسخ نويس * بپاسخ سخنهاى فرّخ نويس

و زان پس نگر تا چه دارد پيام * از و بشنود پاسخ او تمام

بيامد جوانو سخنها بگفت * رخ منذر از راى او بر شكفت

چو بشنيد زان مرد بينا سخن * مر آن نامه را پاسخ افگند بن

جوانوى را گفت كاى پر خرد * هرانكس كه بد كرد كيفر برد

شنيدم همه هرچ دادى پيام * و زان نامداران كه كردى سلام

چنين گوى كاين بد كه كرد از نخست * كه بيهوده پيكار بايست جست

شهنشاه بهرام گور ايدرست * كه با فرّ و برزست و با لشكرست

ز سوراخ چون مار بيرون كشيد * همى دامن خويش در خون كشيد

گر ايدونك من بودمى راى زن * بايرانيان بر نبودى شكن

جوانوى روى شهنشاه ديد * وزو نيز چندى سخنها شنيد

بپرسيد تا شايد او تخت را * بزرگى و پيروزى و بخت را

ز منذر چو بشنيد زان سان سخن * يكى روشن انديشه افگند بن

چنين داد پاسخ كه اى سر فراز * بدانايى از هر كسى بىنياز

از ايرانيان گر خرد گشته شد * فراوان از آزادگان كشته شد

كنون من يكى نامجويم كهن * اگر بشنوى تا بگويم سخن

ترا با شهنشاه بهرام گور * خراميد بايد ابى جنگ و شور