شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٣٦

[ نامه نوشتن ايرانيان به منذر و پاسخ آن ]

همه زار با شاه گريان شدند * ابى آتش از درد بريان شدند

زبان بر گشادند زان پس ز بند * كه اى پر هنر شهريار بلند

همه در جهان خاك را آمديم * نه جوياى ترياك را آمديم

بميرد كسى كو ز مادر بزاد * زِهِش چون ستم بينم و مرگ داد

بمنذر چنين گفت بهرام گور * كه اكنون چو شد روز ما تار و تور

ازين تخمه گر نام شاهنشهى * گسسته شود بگسلد فرّهى

ز دشت سواران بر آرند خاك * شود جاى بر تازيان بر مغاك

بر انديشه باشيد و يارى كنيد * بمرگ پدر سوكوارى كنيد

ز بهرام بشنيد منذر سخن * به مردى يكى پاسخ افگند بن

چنين گفت كاين روزگار منست * برين دشت روز شكار منست

تو بر تخت بنشين و نظّاره باش * همه ساله با تاج و با ياره باش

همه نامداران برين هم سخن * كه نعمان و منذر فگندند بن

ز پيش جهانجوى بر خاستند * همه تاختن را بياراستند

بفرمود منذر بنعمان كه رو * يكى لشكرى ساز شيران نو

ز شيبان و از قيسيان ده هزار * فراز آر گرد از در كار زار

من ايرانيان را نمايم كه شاه * كدامست با تاج و گنج و سپاه

بياورد نعمان سپاهى گران * همه تيغ داران و نيزه وران

بفرمود تا تاختنها برند * همه روى كشور بپى بسپرند

ره شورستان تا در طيسفون * زمين خيره شد زير نعل اندرون

زن و كودك و مرد بردند اسير * كس آن رنجها را نبد دستگير

پر از غارت و سوختن شد جهان * چو بيكار شد تخت شاهنشهان

پس آگاهى آمد بروم و بچين * به ترك و بهند و بمكران زمين

كه شد تخت ايران ز خسرو تهى * كسى نيست زيباى شاهنشهى

همه تاختن را بياراستند * به بيدادى از جاى برخاستند

چو از تخم شاهنشهان كس نبود * كه يارست تخت كيى را بسود

بايران همى هر كسى دست آخت * بشاهنشهى تيز گردن فراخت

[ نامه نوشتن ايرانيان به منذر و پاسخ آن ]

[ نامه نوشتن ايرانيان به منذر و پاسخ آن ]

چو ايرانيان آگهى يافتند * يكايك سوى چاره بشتافتند

چو گشتند زان رنج يك سر ستوه * نشستند يك با دگر همگروه

كه اين كار ز اندازه اندر گذشت * ز روم و ز هند و سواران دشت

يكى چاره بايد كنون ساختن * دل و جان ازين كار پرداختن

بجستند موبد فرستاده‌يى * سخن گوى و بينا دل آزاده‌يى

كجا نام آن گو جوانوى بود * دبيرى بزرگ و سخن گوى بود

بدان تا بنزديك منذر شود * سخن گويد و گفت او بشنود

بمنذر بگويد كه اى سر فراز * جهان را بنام تو بادا نياز

نگهدار ايران و نيران توى * بهر جاى پشت دليران توى

چو اين تخت بىشاه و بىتاج شد * ز خون مرز چون پرّ درّاج شد