شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٣٤

[ نشاندن بزرگان ، خسرو را به تخت ]

چو بشنيد شاه آن پسند آمدش * همان درد را سودمند آمدش

بياورد سيصد عمارى و مهد * گذر كرد بر سوى درياى شهد

شب و روز بودى بمهد اندرون * ز بينيش گه گه همى رفت خون

چو نزديكى چشمهء سو رسيد * برون آمد از مهد و دريا بديد

ازان آب لختى بسر بر نهاد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد

زمانى نيامد ز بينيش خون * بخورد و بياسود با رهنمون

منى كرد و گفت اينت آيين و راى * نشستن چه بايست چندين بجاى

چو گردنكشى كرد شاه رمه * كه از خويشتن ديد نيكى همه

ز دريا بر آمد يكى اسپ خنگ * سرين گرد چون گور و كوتاه لنگ

دوان و چو شير ژيان پر ز خشم * بلند و سيه خايه و زاغ چشم

كشان دم در پاى با يال و بش * سيه سم ّ و كفك افگن و شير كش

چنين گفت با مهتران يزدگرد * كه اين را سپاه اندر آريد گرد

بشد گرد چوپان و ده كرّه تاز * يكى زين و پيچان كمند دراز

چه دانست راز جهاندار شاه * كه آوردى اين اژدها را به راه

فرو ماند چوپان و لشكر همه * بر آشفت ازان شهريار رمه

هم انگاه برداشت زين و لگام * بنزديك آن اسپ شد شادكام

چنان رام شد خنگ بر جاى خويش * كه ننهاد دست از پس و پاى پيش

ز شاه جهاندار بستد لگام * بزين بر نهادن همان گشت رام

چو زين بر نهادش بر آهخت تنگ * نجنبيد بر جاى تازان نهنگ

پس پاى او شد كه بنددش دم * خروشان شد آن بارهء سنگ سم

بغريد و يك جفته زد بر برش * به خاك اندر آمد سر و افسرش

ز خاك آمد و خاك شد يزدگرد * چه جويى تو زين بر شده هفت گرد

چو از گردش او نيابى رها * پرستيدن او نيارد بها

بيزدان گراى و به دو كن پناه * خداوند گردنده خورشيد و ماه

چو او كشته شد اسپ آبى چو گرد * بيامد بدان چشمهء لاژورد

به آب اندرون شد تنش ناپديد * كس اندر جهان اين شگفتى نديد

ز لشكر خروشى بر آمد چو كوس * كه شاها زمان آوريدت بطوس

همه جامه‌ها را بكردند چاك * همى ريختند از بر يال خاك

ازان پس بكافيد موبد برش * ميان تهيگاه و مغز سرش

بيا گند يك سر بكافور و مشك * بديبا تنش را بكردند خشك

بتابوت زرّين و در مهد ساج * سوى پارس شد آن خداوند تاج

چنين است رسم سراى بلند * چو آرام يا بى بترس از گزند

تو رامى و با تو جهان رام نيست * چو نان خورده آيد به از جام نيست

پرستيدن دين بهست از گناه * چو باشد كسى را بدين پايگاه

[ نشاندن بزرگان ، خسرو را به تخت ]

[ نشاندن بزرگان ، خسرو را به تخت ]

چو در دخمه شد شهريار جهان * ز ايران برفتند گريان مهان

كنارنگ با موبد و پهلوان * هشيوار دستور روشن روان