شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٣٣

[ پاسخ موبد به شاه ]

بدرويش بخشيد بسيار چيز * و زان جايگه رفتن آراست نيز

همه زير دستان خود را بخواند * شب تيره چون باد لشكر براند

بياران همى گفت يزدان سپاس * كه رفتيم و ايمن شديم از هراس

چو آمد بنزديك شهر يمن * پذيره شدش كودك و مرد و زن

برفتند نعمان و منذر ز جاى * همان نيزه داران پاكيزه راى

چو منذر ببهرام نزديك شد * ز گرد سپه روز تاريك شد

پياده شدند آن دو آزاد مرد * همى گفت بهرام تيمار و درد

ز گفتار او چند منذر گريست * بپرسيد و گفت اختر شاه چيست

به دو گفت بهرام كو خود مباد * كه گيرد ز شوم اخترش نيز ياد

كه هر كو نيايد به راه خرد * ز كردار ترسم كه كيفر برد

فرود آوريدش هم انجا كه بود * بران نيكوى نيكويها فزود

بجز بزم و ميدان نبوديش كار * و گر بخشش و كوشش كارزار

[ آمدن يزدگرد به توس و كشتن اسب آبى او را ]

[ آمدن يزدگرد به توس و كشتن اسب آبى او را ]

و زان پس غم و شادى يزدگرد * چنان گشت بر پور چون باد ارد

برين نيز چندى زمان بر گذشت * بايران پدر پور فرّخ بدشت

ز شاهى پر انديشه شد يزدگرد * ز هر كشورى موبدان كرد گرد

باختر شناسان بفرمود شاه * كه تا كرد هر يك باختر نگاه

كه تا كى بود در جهان مرگ اوى * كجا تيره گردد سر و ترگ اوى

چه باشد كجا باشد آن روزگار * كه پژمرده گردد گل شهريار

ستاره شمر گفت كاين خود مباد * كه شاه جهان گيرد از مرگ ياد

چو بخت شهنشاه بدرو شود * از ايدر سوى چشمهء سو شود

فراز آورد لشكر و بوق و كوس * بشادى نظاره شود سوى طوس

بر آن جايگه بر بود هوش اوى * چو اين راز بگذشت بر گوش اوى

ازين دانش از ياد گيرى بدست * كه اين راز در پردهء ايزدست

چو بشنيد زو شاه سوگند خورد * بخرّاد برزين و خورشيد زرد

كه من چشمهء سو نبينم به چشم * نه هنگام شادى نه هنگام خشم

برين نيز برگشت گردون سه ماه * زمانه به جوش آمد از خون شاه

چو بيدادگر شد شبان با رمه * به دو باز گردد بديها همه

ز بينش بگشاد يك روز خون * پزشك آمد از هر سوى رهنمون

بدارو چو يك هفته بستى پزشك * دگر هفته خون آمدى چون سرشك

[ پاسخ موبد به شاه ]

[ پاسخ موبد به شاه ]

به دو گفت موبد كه اى شهريار * بگشتى تو از راه پروردگار

تو گفتى كه بگريزم از چنگ مرگ * چو باد خزان آمد از شاخ برگ

ترا چاره اينست كز راه شهد * سوى چشمهء سو گرايى بمهد

نيايش كنى پيش يزدان پاك * بگردى بزارى بران گرم خاك

بگويى كه من بندهء ناتوان * زده دام سوگند پيش روان

كنون آمدم تا زمانم كجاست * بپيش تو اى داور داد و راست