شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٣١

[ آمدن بهرام با نعمان نزد پدرش - يزدگرد ]

ز اسپان تازى بزرّين ستام * ز چيزى كه پر مايه بردند نام

ز بُرد يمانى و تيغ يمن * دگر هرچ معدنش بد در عدن

چو نعمان كه با شاه همراه بود * بنزديك او افسر ماه بود

چنين تا به شهر صطخر آمدند * كه از شاه زاده بفخر آمدند

ازان پس چو آگاهى آمد بشاه * ز فرزند و نعمان تازى به راه

پذيره شدندش همه موبدان * ز درگاه بيدار دل بخردان

بيامد هم آنگاه نزد پدر * چو ديدش پدر را بر آورد سر

بپيش كيى تخت او سر فراز * بيامد شتابان و بردش نماز

چو بهرام را ديد بيدار شاه * بدان فرّ و آن شاخ و آن گردگاه

شگفتى فرو ماند از كار اوى * ز بالا و فرهنگ و ديدار اوى

فراوان بپرسيد و بنواختش * بنزديك خود جايگه ساختش

ببر زن درون جاى نعمان گزيد * يكى كاخ بهرام را چون سزيد

فرستاد نزديك او بندگان * چو اندر خور او پرستندگان

شب و روز بهرام پيش پدر * همى از پرستش نخاريد سر

چو يك ماه نعمان ببد نزد شاه * همى خواست تا باز گردد به راه

بشب كس فرستاد و او را بخواند * برابرش بر تخت شاهى نشاند

به دو گفت منذر بسى رنج ديد * كه آزاده بهرام را پروريد

بدين كار پاداش نزد منست * بهار شما اور مزد منست

پسنديدم اين راى و فرهنگ اوى * كه سوى خرد بينم آهنگ اوى

تو چون دير ماندى بدين بارگاه * پدر چشم دارد همانا به راه

ز دينار گنجيش پنجه هزار * بدادند با جامهء شهريار

ز آخر بسيمين و زرّين لگام * ده اسپ گرانمايه بردند نام

ز گستردنيهاى زيبنده نيز * زرنگ و ز بوى و زهر گونه چيز

ز گنج جهاندار ايران ببرد * يكايك بنعمان منذر سپرد

بشادى در بخشش اندر گشاد * بر اندازه يارانش را هديه داد

بمنذر يكى نامه بنوشت شاه * چنانچون بود درخور پيشگاه

بآزادى از كار فرزند اوى * كه شاه يمن گشت پيوند اوى

بپاداش اين كار يازم همى * بچونين پسر سر فرازم همى

يكى نامه بنوشت بهرام گور * كه كار من ايدر تباهست و شور

نه اين بود چشم اميدم بشاه * كه زين سان كند سوى كهتر نگاه

نه فرزندم ايدر نه چون چاكرى * نه چون كهترى شاددل بر درى

بنعمان بگفت آنچ بودش نهان * ز بد راه و آيين شاه جهان

چو نعمان برفت از در شهريار * بيامد بر منذر نامدار

به دو نامهء شاه گيتى بداد * ببوسيد منذر بسر بر نهاد

و زان هديه‌ها شادمانى نمود * بران آفرين آفرين بر فزود

و زان پس فرستاده اندر نهفت * ز بهرام چندى بمنذر بگفت

پس آن نامه بر خواند پيشش دبير * رخ نامور گشت همچون زرير