شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٢٩

[ داستان بهرام با كنيزك چنگ زن در شكار ]

دو بگزيد بهرام زان گلرخان * كه در پوستشان عاج بود استخوان

به بالا بكردار سرو سهى * همه كام و زيبايى و فرّهى

ازان دو ستاره يكى چنگ زن * دگر لاله رخ چون سهيل يمن

به بالا چو سرو و بگيسو كمند * بها داد منذر چو آمد پسند

بخنديد بهرام و كرد آفرين * رخش گشت همچون بدخشان نگين

[ داستان بهرام با كنيزك چنگ زن در شكار ]

[ داستان بهرام با كنيزك چنگ زن در شكار ]

جز از گوى و ميدان نبوديش كار * گهى زخم چوگان و گاهى شكار

چنان بد كه يك روز بىانجمن * بنخچيرگه رفت با چنگ زن

كجا نام آن رومى آزاده بود * كه رنگ رخانش بمى داده بود

به پشت هيون چمان برنشست * ابا سرو آزاده چنگى بدست

دلارام او بود و هم كام اوى * هميشه بلب داشتى نام اوى

بروز شكارش هيون خواستى * كه پشتش بديبا بياراستى

فروهشته زو چار بودى ركيب * همى تاختى در فراز و نشيب

ركابش دو زرّين دو سيمين بدى * همان هر يكى گوهر آگين بدى

همان زير تركش كمان مهره داشت * دلاور ز هر دانشى بهره داشت

بپيش اندر آمدش آهو دو جفت * جوانمرد خندان بآزاده گفت

كه اى ماه من چون كمان را بزه * برآرم بشست اندر آرم گره

كدام آهو افگنده خواهى بتير * كه ماده جوانست و همتاش پير

به دو گفت آزاده كاى شير مرد * بآهو نجويند مردان نبرد

تو آن ماده را نرّ گردان بتير * شود ماده از تير تو نرّ پير

ازان پس هيون را بر انگيز تيز * چو آهو ز چنگ تو گيرد گريز

كمان مهره انداز تا گوش خويش * نهد هم چنان خوار بر دوش خويش

هم انگه ز مهره بخاردش گوش * بىآزار پايش برآرد بدوش

به پيكان سر و پاى و گوشش بدوز * چو خواهى كه خوانمت گيتى فروز

كمان را بزه كرد بهرام گور * برانگيخت از دشت آرام شور

دو پيكان بتركش يكى تير داشت * بدشت اندر از بهر نخچير داشت

هم انگه چو آهو شد اندر گريز * سپهبد سروهاى آن نرّه تيز

بتير دو پيكان ز سر برگرفت * كنيزك به دو ماند اندر شگفت

هم اندر زمان نرّ چون ماده گشت * سرش زان سروى سيه ساده گشت

همان در سروگاه ماده دو تير * بزد همچنان مرد نخچير گير

دو پيكان بجاى سرو در سرش * به خون اندرون لعل گشته برش

هيون را سوى جفت ديگر بتاخت * بخم ّ كمان مهره در مهره ساخت

به گوش يكى آهو اندر فگند * پسند آمد و بود جاى پسند

بخاريد گوش آهو اندر زمان * بتير اندر آورد جادو كمان

سر و گوش و پايش به پيكان بدوخت * بدان آهو آزاده را دل بسوخت

بزد دست بهرام و او را ز زين * نگونسار برزد به روى زمين

هيون از بر ماه چهره براند * برو دست و چنگش به خون درفشاند