شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٢٨

[ سپردن يزدگرد ، پسرش بهرام را به منذر و نعمان و پرورش كردن او را ]

بمنذر چنين گفت كاى پاك راى * گسى كن هنرمند را باز جاى

ازان هر يكى را بسى هديه داد * ز درگاه منذر برفتند شاد

و زان پس بمنذر چنين گفت شاه * كه اسپان اين نيزه‌داران بخواه

بگو تا بپيچند پيشم عنان * به چشم اندر آرند نوك سنان

بهايى كنند آنچ آيد خوشم * درم بيش خواهم بريشان كشم

چنين پاسخ آورد منذر بدوى * كه اى پر هنر خسرو نامجوى

گله‌دار اسپان من پيش تست * خداوند او هم بتن خويش تست

گر از تازيان اسپ خواهى خريد * مرا رنج و سختى چه بايد كشيد

به دو گفت بهرام كاى نيك نام * بنيكيت بادا همه ساله كام

من اسپ آن گزينم كه اندر نشيب * بتازم نه بينم عنان از ركيب

چو با تگ چنان پايدارش كنم * بنوروز با باد يارش كنم

وگر آزموده نباشد ستور * نشايد بتندى برو كرد زور

بنعمان بفرمود منذر كه رو * فسيله گزين از گله‌دار نو

همه دشت پيش سواران بگرد * نگر تا كجا يا بى اسپ نبرد

بشد تيز نعمان صد اسپ آوريد * ز اسپان جنگى بسى برگزيد

چو بهرام ديد آن بيامد بدشت * چپ و راست پيچيد و چندى بگشت

هر اسپى كه با باد همبر بدى * همه زير بهرام بىپر شدى

برين گونه تا برگزيد اشقرى * يكى بادپايى گشاده‌برى

هم از داغ ديگر كميتى برنگ * تو گفتى ز دريا بر آمد نهنگ

همى آتش افروخت از نعل اوى * همى خوى چكيد از بر لعل اوى

بها داد منذر چو بود ارزشان * كه در بيشهء كوفه بد مرزشان

بپذرفت بهرام زو آن دو اسپ * فروزنده بر سان آذر گشسپ

همى داشتش چون يكى تازه سيب * كه از باد نايد بروبر نهيب

بمنذر چنين گفت روزى جوان * كه اى مرد باهنگ و روشن روان

چنين بىبهانه همى داريم * زمانى بتيمار نگذاريم

همى هرك بينى تو اندر جهان * دلى نيست اندر جهان بىنهان

ز اندوه باشد رخ مرد زرد * برامش فزايد تن زاد مرد

برين بر يكى خوبى افزاى پس * كه باشد ز هر درد فريادرس

اگر تاج دارست اگر پهلوان * بزن گيرد آرام مرد جوان

همان زو بود دين يزدان بپاى * جوان را بنيكى بود رهنماى

كنيزك بفرماى تا پنج و شش * بيارند با زيب و خورشيدفش

مگر زان يكى دو گزين آيدم * هم انديشهء آفرين آيدم

مگر نيز فرزند بينم يكى * كه آرام دل باشدم اندكى

جهاندار خشنود باشد ز من * ستوده بمانم بهر انجمن

چو بشنيد منذر ز خسرو سخن * برو آفرين كرد مرد كهن

بفرمود تا سعد گوينده تفت * سوى كلبهء مرد نخّاس رفت

بياورد رومى كنيزك چهل * همه از در كام و آرام دل