شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٢٤

[ بر تخت نشستن يزدگرد ]

جهاندار پيروز دارد مرا * همان گيتى افروز دارد مرا

گر اندر جهان داد بپراگنم * ازان به كه بيداد گنج آگنم

كه ايدر بماند همه رنج ما * بدشمن رسد بىگمان گنج ما

كه تخت بزرگى نماند بكس * جهاندار باشد ترا يار بس

بد و نيك ماند ز ما يادگار * تو تخم بدى تا توانى مكار

چو شد سال آن پادشا بر دو هفت * بپاليز آن سرو يازان بخفت

بيك چند گه دير بيمار بود * دل كهتران پر ز تيمار بود

نبودش پسر پنج دخترش بود * يكى كهتر از وى برادرش بود

به دو داد ناگاه گنج و سپاه * همان مهر شاهى و تخت و كلاه

جهاندار برنا ز گيتى برفت * برو ساليان بر گذشته دو هفت

ايا شست و سه ساله مرد كهن * تو از باد تا چند رانى سخن

همان روز تو ناگهان بگذرد * در توبه بگزين و راه خرد

جهاندار زين پير خشنود باد * خرد مايه باد و سخن سود باد

اگر در سخن موى كافد همى * بتاريكى اندر ببافد همى

گر او اين سخنها كه اندر گرفت * بپيرى سر آرد نباشد شگفت

بنام شهنشاه شمشير زن * به بالا سرش برتر از انجمن

زمانه بكام شهنشاه باد * سر تخت او افسر ماه باد

كزويست كام و به دويست نام * ورا باد تاج كيى شاد كام

بزرگى و دانش و را راه باد * وزو دست بد خواه كوتاه باد

پادشاهى يزدگرد بزه‌گر [ بيست و يك سال بود ]

پادشاهى يزدگرد بزه‌گر [ بيست و يك سال بود ]

[ بر تخت نشستن يزدگرد ]

[ بر تخت نشستن يزدگرد ]

چو شد پادشا بر جهان يزدگرد * سپه را ز دشت اندر آورد گرد

كلاه برادر بسر بر نهاد * همى بود ازان مرگ ناشاد شاد

چنين گفت با نامداران شهر * كه هر كس كه از داد يابند بهر

نخست از نيايش بيزدان كنيد * دل از داد ما شاد و خندان كنيد

بدان را نمانم كه دارند هوش * و گر دست يازند بد را بكوش

كسى كو بجويد ز ما راستى * بيارامد از كژّى و كاستى

بهر جاى جاه وى افزون كنيم * ز دل كينه و آز بيرون كنيم

سگالش نگوييم جز با ردان * خردمند و بيدار دل موبدان

كسى را كجا پر ز آهو بود * روانش ز بيشى بنيرو بود

به بيچارگان بر ستم سازد اوى * گر از چيز درويش بفرازد اوى

بكوشيم و نيروش بيرون كنيم * بدرويش ما نازش افزون كنيم

كسى كو بپرهيزد از خشم ما * همى بگذرد تيز بر چشم ما

همى بستر از خاك جويد تنش * همان خنجر هندوى گردنش