شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٢٣

[ پادشاهى بهرام شاپور چهارده سال بود ]

دو گيتى بيابد دل مرد راد * نباشد دل سفله يك روز شاد

بدين گيتى او را بود نام زشت * بدان گيتى اندر نيابد بهشت

دو گيتى نيابد دل مرد لاف * كه بپراگند خواسته بر گزاف

ستوده كسى كو ميانه گزيد * تن خويش را آفرين گستريد

شما را جهان آفرين يار باد * هميشه سر بخت بيدار باد

جهاندارمان باد فرياد رس * كه تخت بزرگى نماند بكس

بگفت اين و از پيش برخاستند * ز يزدان برو آفرين خواستند

چو شد ساليان پنج بر چار ماه * بشد شاه روزى بنخچيرگاه

جهان شد پر از يوز و بازان و سگ * چه پرّنده و چند تازان بتگ

ستاره زدند از پى خوابگاه * چو چيزى بخورد و بياسود شاه

سه جام مى خسروانى بخورد * پر انديشه شد سر سوى خواب كرد

پراگنده گشتند لشكر همه * چو در خواب شد شهريار رمه

بخفت او و از دشت برخاست باد * كه كس باد ازان سان ندارد به ياد

فرو برده چوب ستاره بكند * بزد بر سر شهريار بلند

جهانجوى شاپور جنگى بمرد * كلاه كيى ديگرى را سپرد

مياز و مناز و متاز و مرنج * چه تازى بكين و چه نازى بگنج

كه بهر تو اينست زين تيره‌گوى * هنر جوى و راز جهان را مجوى

كه گر باز يا بى به پيچى به درد * پژوهش مكن گرد رازش مگرد

چنين است كردار اين چرخ تير * چه با مرد برنا چه با مرد پير

پادشاهى بهرام شاپور

پادشاهى بهرام شاپور

[ پادشاهى بهرام شاپور چهارده سال بود ]

[ پادشاهى بهرام شاپور چهارده سال بود ]

خردمند و شايسته بهرامشاه * همى داشت سوك پدر چند گاه

چو بنشست بر جايگاه مهى * چنين گفت بر تخت شاهنشهى

كه هر شاه كز داد گنج آگند * بدانيد كان گنج نپراكند

ز ما ايزد پاك خشنود باد * بد انديش را دل پر از دود باد

همه دانش او راست ما بنده‌ايم * كه كاهنده و هم فزاينده‌ايم

جهاندار يزدان بود داد و راست * كه نفزود در پادشاهى نه كاست

كسى كو ببخشش توانا بود * خردمند و بيدار و دانا بود

نبايد كه بندد در گنج سخت * بويژه خداوند ديهيم و تخت

و گر چند بخشى ز گنج سخن * بر افشان كه دانش نيايد ببن

ز نيك و بديها بيزدان گراى * چو خواهى كه نيكيت ماند بجاى

اگر زو شناسى همه خوب و زشت * بيابى بپاداش خرّم بهشت

و گر برگزينى ز گيتى هوا * بمانى بچنگ هوا بىنوا

چو داردت يزدان به دو دست ياز * بدان تا نمانى بگرم و گداز

چنين است اميدم بيزدان پاك * كه چون سر بيارم بدين تيره خاك