شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٢٠

[ جانشين كردن شاپور ، اردشير برادر خود را ]

همه ساله بودى شب و روز راست * بگردش فزونى نبودى نه كاست

نگنجد جهان آفرين در گمان * كه او برترست از زمان و مكان

سخنهاى ديوانگانست و بس * بدين بر نباشد ترا يار كس

سخنها جزين نيز بسيار گفت * كه با دانش و مردمى بود جفت

فرو ماند مانى ز گفتار اوى * بپژمرد شاداب بازار اوى

زمانى برآشفت پس شهريار * برو تنگ شد گردش روزگار

بفرمود پس تاش برداشتند * بخوارى ز درگاه بگذاشتند

چنين گفت كاين مرد صورت پرست * نگنجد همى در سراى نشست

چو آشوب و آرام گيتى بدوست * ببايد كشيدن سراپاش پوست

همان خامَش آگنده بايد بكاه * بدان تا نجويد كس اين پايگاه

بياويختند از در شارستان * دگر پيش ديوار بيمارستان

جهانى برو آفرين خواندند * همى خاك بر كشته افشاندند

[ جانشين كردن شاپور ، اردشير برادر خود را ]

[ جانشين كردن شاپور ، اردشير برادر خود را ]

ز شاپور زان گونه شد روزگار * كه در باغ با گل نديدند خار

ز داد و ز راى و ز آهنگ اوى * ز بس كوشش و جنگ و نيرنگ اوى

مر او را بهر بوم دشمن نماند * بدى را بگيتى نشيمن نماند

چو نوميد شد او ز چرخ بلند * بشد ساليانش بهفتاد و اند

بفرمود تا پيش او شد دبير * ابا موبد موبدان اردشير

جوانى كه كهتر برادرش بود * بداد و خرد بر سر افسرش بود

ورا نام بود اردشير جوان * توانا و دانا بسود و زيان

پسر بد يكى خرد شاپور نام * هنوز از جهان نارسيده بكام

چنين گفت پس شاه با اردشير * كه اى گرد و چابك سوار دلير

اگر با من از داد پيمان كنى * زبان را به پيمان گروگان كنى

كه فرزند من چون به مردى رسد * بگاه دليرى و گردى رسد

سپارى به دو تخت و گنج و سپاه * تو دستور باشى ورا نيك خواه

من اين تاج شاهى سپارم به تو * همان گنج و لشكر گذارم به تو

بپذرفت زو اين سخن اردشير * بپيش بزرگان و پيش دبير

كه چون كودك او به مردى رسد * كه ديهيم و تاج كيى را سزد

سپارم همه پادشاهى ورا * نسازم جز از نيك خواهى ورا

چو بشنيد شاپور پيش مهان * به دو داد ديهيم و مهر شهان

چنين گفت پس شاه با اردشير * كه كار جهان بر دل آسان مگير

بدان راى برادر كه بيداد شاه * پى پادشاهى ندارد نگاه

بآگندن گنج شادان بود * بزفتى سر سرفرازان بود

خنك شاه با داد و يزدان پرست * كزو شاد باشد دل زير دست

بداد و ببخشش فزونى كند * جهان را بدين رهنمونى كند

نگه دارد از دشمنان كشورش * بابر اندر آرد سر و افسرش

بداد و بآرام گنج آگند * ببخشش ز دل رنج بپراگند