شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٢

[ هنر نمودن زال در پيش منوچهر ]

كشيدند مى تا جهان تيره گشت * سر ميگساران ز مى خيره گشت

خروشيدن مرد بالاى گاه * يكايك بر آمد ز درگاه شاه

برفتند گردان همه شاد و مست * گرفته يكى دست ديگر بدست

چو بر زد زبانه ز كوه آفتاب * سر نامداران بر آمد ز خواب

بيامد كمر بسته زال دلير * بپيش شهنشاه چون نرّه شير

بدستورى بازگشتن ز در * شدن نزد سالار فرّخ پدر

بشاه جهان گفت كاى نيكخوى * مرا چهر سام آمدست آرزوى

ببوسيدم اين پايهء تخت عاج * دلم گشت روشن بدين برز و تاج

به دو گفت شاه اى جوانمرد گرد * يك امروز نيزت ببايد سپرد

ترا بويهء دخت مهراب خاست * دلت راهش سام زابل كجاست

بفرمود تا سنج و هندى دراى * بميدان گذارند با كرّه ناى

ابا نيزه و گرز و تير و كمان * برفتند گردان همه شادمان

كمانها گرفتند و تير خدنگ * نشانه نهادند چون روز جنگ

بپيچيد هر يك به چيزى عنان * بگرز و بتيغ و بتير و سنان

درختى گشن بد بميدان شاه * گذشته برو سال بسيار و ماه

كمان را بماليد دستان سام * بر انگيخت اسپ و برآورد نام

بزد بر ميان درخت سهى * گذاره شد آن تير شاهنشهى

هم اندر تگ اسپ يك چوبه تير * بينداخت و بگذاشت چون نرّه شير

سپر برگرفتند ژوپين و ران * بگشتند با خشتهاى گران

[ سپر خواست از ريدك ترك زال * بر انگيخت اسپ و برآورد يال ]

[ كمان را بينداخت و ژوپين گرفت * بژوپين شكار نو آيين گرفت ]

[ بزد خشت بر سه سپر گيل وار * گشاده بديگر سو افگند خوار ]

بگردنكشان گفت شاه جهان * كه با او كه جويد نبرد از مهان

يكى بر گراييدش اندر نبرد * كه از تير و ژوپين بر آورد گرد

همه بر كشيدند گردان سليح * بدل خشمناك و زبان پر مزيح

بآورد رفتند پيچان عنان * ابا نيزه و آب داده سنان

چنان شد كه مرد اندر آمد بمرد * بر انگيخت زال اسپ و بر خاست گرد

نگه كرد تا كيست زيشان سوار * عنان پيچ و گردنكش و نامدار

ز گرد اندر آمد بسان نهنگ * گرفتش كمربند او را بچنگ

چنان خوارش از پشت زين بر گرفت * كه شاه و سپه ماند اندر شگفت

بآواز گفتند گردنكشان * كه مردم نبيند كسى زين نشان

هر آن كس كه با او بجويد نبرد * كند جامه مادر برو لاژورد

ز شيران نزايد چنين نيز گرد * چه گرد از نهنگانش بايد شمرد

خنك سام يل كش چنين يادگار * بماند بگيتى دلير و سوار

برو آفرين كرد شاه بزرگ * همان نامور مهتران سترگ

بزرگان سوى كاخ شاه آمدند * كمربسته و با كلاه آمدند

يكى خلعت آراست شاه جهان * كه گشتند از ان خيره يك سر مهان