شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١٩

[ آمدن مانى و پيغمبر ناميدن خود ]

برومش فرستاد شاپور شاه * بتابوت و ز مشك بر سر كلاه

چنين گفت كاينست فرجام ما * ندانم كجا باشد آرام ما

يكى را همه زفتى و ابلهيست * يكى با خردمندى و فرّهيست

برين و بران روز هم بگذرد * خنك آنك گيتى ببد نسپرد

بتخت كيان اندر آورد پاى * همى بود چندى جهان كدخداى

و زان پس بر كشور خوزيان * فرستاد بسيار سود و زيان

ز بهر اسيران يكى شهر كرد * جهان را از ان بوم پر بهر كرد

كجا خرّم آباد بد نام شهر * و زان بوم خرّم كرا بود بهر

كسى را كه از پيش ببريد دست * بدين مرز بوديش جاى نشست

بر و بوم او يك سر او را بدى * سر سال نو خلعتى بستدى

يكى شارستان كرد ديگر بشام * كه پيروز شاپور كردش بنام

باهواز كرد آن سيم شارستان * به دو اندرون كاخ و بيمارستان

كنام اسيرانش كردند نام * اسير اندرو يافتى خواب و كام

[ آمدن مانى و پيغمبر ناميدن خود ]

[ آمدن مانى و پيغمبر ناميدن خود ]

ز شاهيش بگذشت پنجاه سال * كه اندر زمانه نبودش همال

بيامد يكى مرد گويا ز چين * كه چون او مصوّر نبيند زمين

بدان چرب دستى رسيده بكام * يكى بر منش مرد مانى بنام

بصورتگرى گفت پيغمبرم * ز دين آوران ِ جهان برترم

ز چين نزد شاپور شد بار خواست * به پيغمبرى شاه را يار خواست

سخن گفت مرد گشاده زبان * جهاندار شد زان سخن بد گمان

سرش تيز شد موبدان را بخواند * زمانى فراوان سخنها براند

كزين مرد چينى و چيره زبان * فتادستم از دين او در گمان

بگوييد و هم زو سخن بشنويد * مگر خود بگفتار او بگرويد

بگفتند كين مرد صورت پرست * نه بر مايهء موبدان موبدست

زمانى سخن بشنو او را بخوان * چو بيند ورا كى گشايد زبان

بفرمود تا موبد آمدش پيش * سخن گفت با او ز اندازه بيش

فرو ماند مانى ميان سخن * بگفتار موبد ز دين كهن

به دو گفت كاى مرد صورت پرست * بيزدان چرا آختى خيره دست

كسى كو بلند آسمان آفريد * به دو در مكان و زمان آفريد

كجا نور و ظلمت به دو اندرست * ز هر گوهرى گوهرش برترست

شب و روز و گردان سپهر بلند * كزويت پناهست و زويت گزند

همه كردهء كردگارست و بس * جزو كرد نتواند اين كرده كس

ببرهان صورت چرا بگروى * همى پند دين آوران نشنوى

همه جفت و همتا و يزدان يكيست * جز از بندگى كردنت راى نيست

گرين صورتِ كرده جنبان كنى * سزد گر ز جنبده برهان كنى

ندانى كه برهان نيايد به كار * ندارد كسى اين سخن استوار

اگر اهرمن جفت يزدان بدى * شب تيره چون روز خندان بدى