شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١٧

[ رفتن برانوش پيش شاپور و پيمان بستن با او ]

فرستاده‌يى جست باراى و شرم * كه دانش سرايد بآواز نرم

دبيرى بزرگ و جهان ديده‌يى * خردمند و دانا پسنديده‌يى

بياورد و بنشاند نزديك خويش * بگفت آن سخنهاى باريك خويش

يكى نامه بنوشت پر آفرين * ز دادار بر شهريار زمين

كه جاويد تاج تو پاينده باد * همه مهتران پيش تو بنده باد

تو دانى كه تاراج و خون ريختن * چه با بىگنه مردم آويختن

مهمان سرافراز دارند شوم * چه با شهر ايران چه با مرز روم

گر اين كين ايرج بُدست از نخست * منوچهر كرد آن به مردى درست

تن سلم زان كين كنون خاك شد * هم از تور روى زمين پاك شد

وگر كين داراست و اسكندرى * كه نو شد به روى زمين داورى

مر او را دو دستور بد كشته بود * و ديگر كزو بخت برگشته بود

گرت كين قيصر فزايد همى * بزندان تو بند سايد همى

نبايد كه ويران شود بوم روم * كه چون روم ديگر نبودست بوم

و گر غارت و كشتنت بود راى * همه روم گشتند بىدست و پاى

زن و كودكانشان اسير تواند * جگر خسته از تيغ و تير تواند

گه آمد كه كمتر كنى كين و خشم * فرو خوابنى از گذشته دو چشم

فداى تو بادا همه خواسته * كزين كين همى جان شود كاسته

تو دل خوش كن و شهر چندين مسوز * نبايد كه روز اندر آيد بروز

نباشد پسند جهان آفرين * كه بيداد جويد جهاندار كين

درود جهاندار بر شاه باد * بلند اخترش افسر ماه باد

نويسنده بنهاد پس خامه را * چو اندر نوشت آن كيى نامه را

نهادند پس مهر قيصر به روى * فرستاده بنهاد زى شاه روى

بيامد خردمند و نامه بداد * ز قيصر بشاپور فرّخ نژاد

چو آن نامور نامه برخواندند * سخنهاى نغزش برافشاندند

ببخشود و ديده پر از آب كرد * بروهاى جنگى پر از تاب كرد

هم اندر زمان نامه پاسخ نوشت * بگفت آنكجا رفته بد خوب و زشت

كه مهمان بچرم خر اندر كه دوخت * كه بازار كين كهن بر فروخت

تو گر بخردى خيز پيش من آى * خود و فيلسوفان پاكيزه راى

چو زنهار دادم نسازمت جنگ * گشاده كنم بر تو اين راه تنگ

فرستاده برگشت و پاسخ ببرد * سخنها يكايك همه برشمرد

[ رفتن برانوش پيش شاپور و پيمان بستن با او ]

[ رفتن برانوش پيش شاپور و پيمان بستن با او ]

برانوش چون پاسخ نامه ديد * ز شادى دل پاك تن بردميد

بفرمود تا نامداران روم * برفتند صد مرد زان مرز و بوم

درم باز كردند خروار شست * هم از گوهر و جامهء بر نشست

ز دينار گنجى ز بهر نثار * فراز آمد از هر سوى سى هزار

همه مهتران نزد شاه آمدند * برهنه سر و بىكلاه آمدند

چو دينار پيشش فرو ريختند * بگسترده زرِّ كهن بيختند