شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١٦

[ بر تخت نشانيدن روميان برانوش را و نامه نوشتن او به شاپور ]

ز قيصر يكى كه برادرش بود * پدر مرده و زنده مادرش بود

جوانى كجا يانسش بود نام * جهانجوى و بخشنده و شادكام

شدند انجمن لشكرى بر درش * درم داد پرخاش جوى مادرش

به دو گفت كين برادر بخواه * نبينى كه آمد ز ايران سپاه

چو بشنيد يانس بجوشيد و گفت * كه كين برادر نشايد نهفت

بزد كوس و آورد بيرون صليب * صليب بزرگ و سپاهى مهيب

سپه را چو روى اندر آمد به روى * بىآرام شد مردم كينه جوى

رده بر كشيدند و برخاست غو * بيامد دوان يانس پيش رو

برآمد يكى ابر و گردى سياه * كزان تيرگى ديده گم كرد راه

سپه را بيك روى بر كوه بود * دگر آب زانسو كه انبوه بود

بدين گونه تا گشت خورشيد زرد * ز هر سو همى خاست گرد نبرد

بكشتند چندانك روى زمين * شد از جوشن كشتگان آهنين

چو از قلب شاپور لشكر براند * چپ و راستش ويژگان را بخواند

چو با مهتران گرم كرد اسپ شاه * زمين گشت جنبان و پيچان سپاه

سوى لشكر روميان حمله برد * بزرگش يكى بود با مرد خرد

بدانست يانس كه پاياب شاه * ندارد گريزان بشد با سپاه

پس اندر همى تاخت شاپور گرد * بگرد از هوا روشنايى ببرد

بهر جايگه بر يكى توده كرد * گياها بمغز سر آلوده كرد

ازان لشكر روم چندان بكشت * كه يك دشت سر بود بىپاى و پشت

بهامون سپاه و چليپا نماند * بدژها صليب و سكوبا نماند

ز هر جاى چندان غنيمت گرفت * كه لشكر همى ماند زو در شگفت

ببخشيد يك سر همه بر سپاه * جز از گنج قيصر نبد بهر شاه

كجا ديده بد رنج از گنج اوى * نه هم گوشه بد گنج با رنج اوى

همه لشكر روم گرد آمدند * ز قيصر همى داستانها زدند

كه ما را چنو نيز مهتر مباد * بروم اندرون نام قيصر مباد

بروم اندرون جاى مذبح نماند * صليب و مسيح و موشّح نماند

چو زنّار قسّيس شد سوخته * چليپا و مطران بر افروخته

كنون روم و قنّوج ما را يكيست * چو آواز دين مسيح اندكيست

[ بر تخت نشانيدن روميان برانوش را و نامه نوشتن او به شاپور ]

[ بر تخت نشانيدن روميان برانوش را و نامه نوشتن او به شاپور ]

يكى مرد بود از نژاد سران * هم از تخمهء نامور قيصران

برانوش نام و خردمند بود * زبان و روانش پر از پند بود

به دو گفت لشكر كه قيصر تو باش * برين لشكر و بوم مهتر تو باش

بگفتار تو گوش دارد سپاه * بيفروز تاج و بياراى گاه

بياراستند از برش تخت عاج * برانوش بنشست بر سرش تاج

بجاى بزرگيش بنشاندند * همه روميان آفرين خواندند

برانوش بنشست و انديشه كرد * ز روم و ز آوردگاه نبرد

بدانست كو را ز شاه بلند * ز رزم و ز آويزش آيد گزند