شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١٥

[ سپاه كشيدن شاپور به روم و رزم او با برادر قيصر ]

ندانى تو گفتن سخن جز دروغ * دروغ آتشى بد بود بىفروغ

اگر قيصرى شرم و رايت كجاست * به خوبى دل رهنمايت كجاست

چرا بندم از چرم خر ساختى * بزرگى به خاك اندر انداختى

چو بازارگانان ببزم آمدم * نه با كوس و لشكر برزم آمدم

تو مهمان بچرم خر اندر كنى * بايران گرايى و لشكر كنى

ببينى كنون جنگ مردان مرد * كزان پس نجويى بايران نبرد

به دو گفت قيصر كه اى شهريار * ز فرمان يزدان كه يابد گذار

ز من بخت شاها خرد دور كرد * روانم بر ديو مزدور كرد

مكافات بد گر كنى نيكوى * بگيتى درون داستانى شوى

كه هرگز نگردد كهن نام تو * بر آيد به مردى همه كام تو

اگر يابم از تو بجان زينهار * بچشمم شود گنج و دينار خوار

يكى بنده باشم بدرگاه تو * نجويم جز آرايش گاه تو

به دو شاه گفت اى بدِ بىهنر * چرا كردى اين بوم زير و زبر

كنون هرك بردى ز ايران اسير * همه باز خواهم ز تو ناگزير

دگر خواسته هرچ بردى بروم * مبادا كه بينى تو آن بوم شوم

همه يك سر از خانه باز آورى * بدين لشكر سرفراز آورى

از ايران هر انجا كه ويران شدست * كنام پلنگان و شيران شدست

سراسر برآرى بدينار خويش * بيابى مكافات كردار خويش

دگر هرك كشتى ز ايرانيان * بجويى ز روم از نژاد كيان

بيك تن ده از روم تاوان دهى * روان را به پيمان گروگان دهى

نخواهم بجز مرد قيصر نژاد * كه باشند با ما بدين بوم شاد

دگر هرچ ز ايران بريدى درخت * نبُرّد درخت گُشن َ نيك بخت

بكارى و ديوارها بر كنى * ز دلها مگر خشم كمتر كنى

كنون من ببندى ببندم ترا * ز چرم خران كى پسندم ترا

گرين هرچ گفتم نيارى بجاى * بدرّيد چرمت ز سر تا بپاى

دو گوشش بخنجر به دو شاخ كرد * بيك جاى بينيش سوراخ كرد

مهارى به بينى او بر نهاد * چو شاپور زان چرم خر كرد ياد

دو بند گران بر نهادش بپاى * ببردش همان روزبان باز جاى

[ سپاه كشيدن شاپور به روم و رزم او با برادر قيصر ]

[ سپاه كشيدن شاپور به روم و رزم او با برادر قيصر ]

عرض گاه و ديوان بياراستند * كليد در گنجها خواستند

سپاه انجمن شد چو روزى بداد * سرش پر ز كين و دلش پر ز باد

از ايران همى راند تا مرز روم * هرانكس كه بود اندران مرز و بوم

بكشتند و خانش همى سوختند * جهانى به آتش بر افروختند

چو آگاهى آمد ز ايران بروم * كه ويران شد آن مرز آباد بوم

گرفتار شد قيصر نامدار * شب تيره اندر صف كارزار

سراسر همه روم گريان شدند * و ز آواز شاپور بريان شدند

همى گفت هر كس كه اين بد كه كرد * مگر قيصر آن ناجوانمرد مرد