شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١٤

[ نامه‌هاى شاپور به پادشاهان دور و نزديك و گزارش دادن گرفتارى قيصر به دست شاپور ]

درفشيدن كاويانى درفش * شب تيره و تيغهاى بنفش

تو گفتى هوا تيغ بارد همى * جهان يك سره ميغ دارد همى

ز گرد سپه كوه شد ناپديد * ستاره همى دامن اندر كشيد

سراپردهء قيصر بىهنر * همى كرد شاپور زير و زبر

بهر گوشه‌يى آتش اندر زدند * همى آسمان بر زمين بر زدند

سرانجام قيصر گرفتار شد * وزو اختر نيك بيزار شد

و ز ان خيمه‌ها نامداران اوى * دلير و گزيده سواران اوى

گرفتند بسيار و كردند بند * چنين است كردار چرخ بلند

گهى زو فراز آيد و گه نشيب * گهى شادمانى و گاهى نهيب

بىآزارى و مردمى بهترست * كرا كردگار جهان ياورست

[ نامه‌هاى شاپور به پادشاهان دور و نزديك و گزارش دادن گرفتارى قيصر به دست شاپور ]

[ نامه‌هاى شاپور به پادشاهان دور و نزديك و گزارش دادن گرفتارى قيصر به دست شاپور ]

چو شب دامن روز اندر كشيد * درفش خور آمد ز بالا پديد

بفرمود شاپور تا شد دبير * قلم خواست و انقاس و مشك و حرير

نوشتند نامه بهر مهترى * بهر پادشاهى و هر كشورى

سر نامه كرد آفرين مهان * ز ما بنده بر كردگار جهان

كه او راست بر نيكويى دست رس * بنيرو نيازش نيايد بكس

همو آفرينندهء روزگار * بنيكى همو باشد آموزگار

چو قيصر كه فرمان يزدان بهشت * بايران بجز تخم زشتى نكشت

بزارى همى بند سايد كنون * چو جان را نبودش خرد رهنمون

همان تاج ايران به دو در سپرد * ز گيتى بجز نام زشتى نبرد

گسسته شد آن لشكر و بارگاه * بنيروى يزدان كه بنمود راه

هر انكس كه باشد ز رومى به شهر * ز شمشير بايد كه يابند بهر

همه داد جوييد و فرمان كنيد * به خوبى ز سر باز پيمان كنيد

هيونى بر آمد ز هر سو دمان * ابا نامهء شاه روشن روان

ز لشكرگه آمد سوى طيسفون * بىآزار بنشست با رهنمون

چو تاج نياكانش بر سر نهاد * ز دادار نيكى دهش كرد ياد

بفرمود تا شد بزندان دبير * بانقاس بنوشت نام اسير

هزار و صد و ده بر آمد شمار * بزرگان روم آنك بد نامدار

همه خويش و پيوند قيصر بدند * بروم اندرون ويژه مهتر بدند

جهاندار ببريدشان دست و پاى * هرانكس كه بُد بر بدى رهنماى

بفرمود تا قيصر روم را * بيارند سالار آن بوم را

بشد روزبان دست قيصر كشان * ز زندان بياورد چون بيهشان

جفا ديده چون روى شاپور ديد * سرشكش ز ديده برخ بر چكيد

بماليد رنگين رخش بر زمين * همى كرد بر تاج و تخت آفرين

زمين را سراسر بمژگان برفت * به موى و به روى گشت با خاك جفت

به دو گفت شاه اى سراسر بدى * كه ترسايى و دشمن ايزدى

پسر گويى آن را كش انباز نيست * ز گيتيش فرجام و آغاز نيست