شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١٢

[ نامه موبدان به پهلوان ايران و به او فرمان رفتن به ايران داد ]

سپيده دمان مرد با مهر شاه * بر موبدِ موبد آمد پگاه

چو نزديك درگاه موبد رسيد * پراگنده گردان و در بسته ديد

بآواز زان بارگه بار خواست * چو بگشاد در باغبان رفت راست

چو آمد بنزديك موبد فراز * به دو مهره بنمود و بردش نماز

چو موبد نگه كرد و آن مهره ديد * ز شادى دل راى زن بر دميد

و زان پس بران نام چندى گريست * بدان باغبان گفت كاين مهر كيست

چنين داد پاسخ كه اى نامدار * نشسته بخان منست اين سوار

يكى ماه با وى چو سرو سهى * خردمند و با زيب و با فرّهى

به دو گفت موبد كه اى نامجوى * نشان ِ كه دارد به بالا و روى

به دو باغبان گفت هر كو بهار * بديدست سرو از لب جويبار

دو بازو بكردار ران هيون * برش چون بر شير و چهرش چو خون

همى رنگ شرم آيد از مهر اوى * همى زيب تاج آيد از چهر اوى

[ نامه موبدان به پهلوان ايران و به او فرمان رفتن به ايران داد ]

[ نامه موبدان به پهلوان ايران و به او فرمان رفتن به ايران داد ]

چو پاليزبان گفت و موبد شنيد * بروشن روان مرد دانا بديد

كه آن شير دل مرد جز شاه نيست * همان چهر او جز در گاه نيست

فرستاده‌يى جست روشن روان * فرستاد موبد بر پهلوان

كه پيدا شد آن فرّ شاپور شاه * تو از هر سوى انجمن كن سپاه

فرستادهء موبد آمد دوان * ز جايى كه بد تا در پهلوان

بگفت آنك در باغ شادى و بخت * شكفته شد آن خسروانى درخت

سپهبد ز گفتار او گشت شاد * دلش پر ز كين گشت و لب پر ز باد

بدادار گفت آن جهاندار راست * پرستش كنى جز ترا ناسزاست

كه دانست هرگز كه شاپور شاه * ببيند سپه نيز و او را سپاه

سپاس از تو اى دادگر يك خداى * جهاندار و بر نيكويى رهنماى

چو شب بر كشيد آن درفش سياه * ستاره پديد آمد از گرد ماه

فراز آمد از هر سوى لشكرى * بجايى كه بد در جهان مهترى

سوى سورستان سر بر افراختند * يگان و دوگانه همى تاختند

بدرگاه پاليزبان آمدند * بشادى بر ميزبان آمدند

چو لشكر شد آسوده بر در سراى * بنزديك شاه آمد آن پاك راى

بشاه جهان گفت پس ميزبان * خجستست بر ماه پاليزبان

سپاه انجمن شد بدين در سراى * نگه كن كنون تا چه آيدت راى

بفرمود تا بر گشادند راه * اگر چه فرو مايه بد جايگاه

چو رفتند نزديك آن نامجوى * يكايك نهادند بر خاك روى

مهان را همه شاه در بر گرفت * ز بدها خروشيدن اندر گرفت

بگفت آنك از چرم خر ديده بود * سخنهاى قيصر كه بشنيده بود

هم آزادى آن بت خوب چهر * بگفت آنچ او كرد پيدا ز مهر

كزو يافتم جان و از كردگار * كه فرخنده بادا بروز روزگار

وگر شهريارى و فرخنده‌يى * بود بندهء پر هنر بنده‌يى