شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١١

[ شناختن ايرانيان ، شاپور را و گرد كردن او سپاه را ]

تو بايد كه باشى برين پيش رو * كه پيرى بفرهنگ و بر سال نو

همى بوى تاج آيد از موى تو * همى رنگ عاج آيد از روى تو

بخنديد شاپور و بستند نبيد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

بپاليزبان گفت كاى پاك دين * چه آگاهى استت ز ايران زمين

چنين داد پاسخ كه اى برمنش * ز تو دور بادا بد بدكنش

ببد خواه ما باد چندان زيان * كه از قيصر آمد بايرانيان

از ايران پراگنده شد هرك بود * نماند اندران بوم كشت و درود

ز بس غارت و كشتن مرد و زن * پراگنده گشت آن بزرگ انجمن

وزيشان بسى نيز ترسا شدند * بزنّار پيش سكوبا شدند

بسى جاثليقى بسر بر كلاه * بدور از بر و بوم و آرامگاه

به دو گفت شاپور شاه اورمزد * كه رخشان بَدى همچو ماه اورمزد

كجا شد كه قيصر چنين چيره شد * ز بخت آب ايرانيان تيره شد

به دو باغبان گفت كاى سرفراز * ترا جاودان مهترى باد و ناز

ازو مرده و زنده جايى نشان * نيامد بايران بدان سركشان

هرانكس كه بودند ز آباد بوم * اسيرند سر تا سر اكنون بروم

برين زار بگريست پاليزبان * كه بود آن زمان شاه را ميزبان

به دو ميزبان گفت كايدر سه روز * بباشى بود خانه گيتى فروز

كه دانا زد اين داستان از نخست * كه هر كس كه آزرم مهمان نجست

نباشد خرد هيچ نزديك اوى * نياز آورد بخت تاريك اوى

باش و بياساى و مى خور بكام * چو گردد دلت رام برگوى نام

به دو گفت شاپور كآرى رواست * بما بر كنون ميزبان پادشاست

[ شناختن ايرانيان ، شاپور را و گرد كردن او سپاه را ]

[ شناختن ايرانيان ، شاپور را و گرد كردن او سپاه را ]

ببود آن شب و خورد و گفت و شنيد * سپيده چو از كوه سر بر كشيد

چو زرّين درفشى بر آورد راغ * بر ميهمان شد خداوند باغ

به دو گفت روز تو فرخنده باد * سرت برتر از ابر بارنده باد

سزاى تومان جايگاهى نبود * بآرام شايسته گاهى نبود

چو مهمان درويش باشى خورش * نيابى نه پوشيدن و پرورش

به دو گفت شاپور كاى نيك بخت * من اين خانه بگزيدم از تاج و تخت

يكى زند و است آر با بر سمت * بزمزم يكى پاسخى پر سمت

بياورد هرچش بفرمود شاه * بيفزود نزديك شه پايگاه

بزمزم به دو گفت بر گوى راست * كجا موبِد موبد اكنون كجاست

چنين داد پاسخ و را باغبان * كه اى پاك دل مرد شيرين زبان

دو چشمم ز جايى كه دارم نشست * بدان خانه موبدان موبدست

نهانى بپاليزبان گفت شاه * كه از مهترِ ده گِل مهره خواه

چو بشنيد زو اين سخن باغبان * گِل و مشك و مى خواست و آمد دمان

جهاندار بنهاد بر گِل نگين * بدان باغبان داد و كرد آفرين

به دو گفت كين گِل بموبد سپار * نگر تا چه گويد همه گوش دار