شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١٠

[ گريختن شاپور از روم و رسيدن به شهر ايران ]

ببست اندر انديشه دل را نجست * از آخُر دو اسپ گرانمايه جست

همان تيغ و گوپال و برگستوان * همان جوشن و مغفر هندوان

بانديشه دل را بجاى آوريد * خرد را بران رهنماى آوريد

چو از باختر چشمه اندر كشيد * شب آن چادر قار بر سر كشيد

پر انديشه شد جان شاپور شاه * كه فردا چه سازد كنيزك پگاه

چو برزد سر از برج شير آفتاب * بباليد روز و بپالود خواب

بجشن آمدند آنك بودى به شهر * بزرگان جوينده از جشن بهر

كنيزك سوى چاره بنهاد روى * چنانچون بود مردم چاره جوى

چو ايوان خالى بچنگ آمدش * دل شير و چنگ پلنگ آمدش

دو اسپ گرانمايه ز آخر ببرد * گزيده سليح سواران گرد

ز دينار چندانك بايست نيز * ز خوشاب و ياقوت و هر گونه چيز

چو آمد همه ساز رفتن بجاى * شب آمد دو تن راست كردند راى

[ گريختن شاپور از روم و رسيدن به شهر ايران ]

[ گريختن شاپور از روم و رسيدن به شهر ايران ]

سوى شهر ايران نهادند روى * دو خرّم نهان شاد و آرامجوى

شب و روز يك سر همى تاختند * بخواب و به خوردن نپرداختند

برين گونه از شهر برخورستان * همى راند تا كشور سورستان

چو اسپ و تن از تاختن گشت سست * فرود آمدن را همى جاى جست

دهى خرّم آمد بپيشش به راه * پر از باغ و ميدان و پر جشنگاه

تن از رنج خسته گريزان ز بد * بيامد در باغبانى بزد

بيامد دمان مرد پاليزبان * كه هم نيك دل بود و هم ميزبان

دو تن ديد با نيزه و درع و خود * ز شاپور پرسيد هست اين درود

بدين بيگهى از كجا خاستى * چنين تاختن را بياراستى

به دو گفت شاپور كاى نيك خواه * سخن چند پرسى ز گم گرده راه

يكى مرد ايرانيم راه جوى * گريزان بدين مرز بنهاده روى

پر از دردم از قيصر و لشكرش * مبادا كه بينم سر و افسرش

گر امشب مرا ميزبانى كنى * هشيوارى و مرزبانى كنى

بر آنم كه روزى به كار آيدت * درختى كه كشتى ببار آيدت

به دو باغبان گفت كين خان تست * تن باغبان نيز مهمان تست

بدان چيز كايد مرا دست رس * بكوشم بيارم نگويم بكس

فرود آمد از باره شاپور شاه * كنيزك همى رفت با او به راه

خورش ساخت چندان زن باغبان * ز هر گونه چندانك بودش توان

چو نان خورده شد كار مى ساختند * سبك مايه جايى بپرداختند

سبك باغبان مى بشاپور داد * كه بردار ازان كس كه آيدت ياد

به دو گفت شاپور كاى ميزبان * سخن گوى و پر مايه پاليزبان

كسى كو مى آرد نخست او خورد * چو بيشش بود ساليان و خرد

تو از من بسال اندكى برترى * تو بايد كه چون مى دهى مى خورى

به دو باغبان گفت كاى پر هنر * نخست آن خورد مى كه با زيب‌تر