شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩١

[ هنر نمودن زال در پيش منوچهر ]

[ پاسخ دادن زال موبدان را ]

[ پاسخ دادن زال موبدان را ]

زمانى پر انديشه شد زال زر * بر آورد يال و بگسترد بر

و زان پس بپاسخ زبان برگشاد * همه پرسش موبدان كرد ياد

نخست از ده و دو درخت بلند * كه هر يك همى شاخ سى بر كشند

بسالى ده و دو بود ماه نو * چو شاه نو آيين ابر گاه نو

بسى روز مه را سر آيد شمار * برين سان بود گردش روزگار

كنون آنكه گفتى ز كار دو اسپ * فروزان بكردار آذر گشسپ

سپيد و سياهست هر دو زمان * پس يكدگر تيز هر دو دوان

شب و روز باشد كه مى بگذرد * دم چرخ بر ما همى بشمرد

سديگر كه گفتى كه آن سى سوار * كجا بر گذشتند بر شهريار

از ان سى سواران يكى كم شود * بگاه شمردن همان سى بود

نگفتى سخن جز ز نقصان ماه * كه يك شب كم آيد همى گاه گاه

كنون از نيام اين سخن بر كشيم * دو بن سرو كان مرغ دارد نشيم

ز برج بره تا ترازو جهان * همى تيرگى دارد اندر نهان

چنين تا ز گردش بماهى شود * پر از تيرگىّ و سياهى شود

دو سرو ان دو بازوى چرخ بلند * كز و نيمه شاداب و نيمى نژند

برو مرغ پرّان چو خورشيد دان * جهان را از و بيم و اميد دان

دگر شارستان بر سر كوهسار * سراى درنگست و جاى قرار

همين خارستان چون سراى سپنج * كزو ناز و گنجست و هم درد و رنج

همى دم زدن بر تو بر بشمرد * هم او بر فرازد هم او بشكرد

بر آيد يكى باد با زلزله * ز گيتى بر آيد خروش و خله

همه رنج ما ماند زى خارستان * گذر كرد بايد سوى شارستان

كسى ديگر از رنج ما بر خورد * نپايد برو نيز و هم بگذرد

چنين رفت از آغاز يك سر سخن * همين باشد و نو نگردد كهن

اگر توشه‌مان نيكنامى بود * روانها بران سر گرامى بود

و گر آز ورزيم و پيچان شويم * پديد آيد آنگه كه بىجان شويم

گر ايوان ما سر بكيوان برست * از ان بهرهء ما يكى چادرست

چو پوشند بر روى ما خون و خاك * همه جاى بيمست و تيمار و باك

بيابان و آن مرد با تيز داس * كجا خشك و تر زو دل اندر هراس

تر و خشك يكسان همى بدرود * وگر لابه سازى سخن نشنود

دروگر زمانست و ما چون گيا * همانش نبيره همانش نيا

بپير و جوان يك بيك ننگرد * شكارى كه پيش آيدش بشكرد

جهان را چنينست ساز و نهاد * كه جز مرگ را كس ز مادر نزاد

ازين در در آيد بدان بگذرد * زمانه برو دم همى بشمرد

[ هنر نمودن زال در پيش منوچهر ]

[ هنر نمودن زال در پيش منوچهر ]

چو زال اين سخنها بكرد آشكار * از و شادمان شد دل شهريار

بشادى يكى انجمن بر شگفت * شهنشاه گيتى ز هازه گرفت

يكى جشنگاهى بياراست شاه * چنانچون شب چارده چرخ ماه