شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٠٩

[ رهانيدن كنيزك شاپور را از چرم خر ]

[ رهانيدن كنيزك شاپور را از چرم خر ]

[ رهانيدن كنيزك شاپور را از چرم خر ]

چنين تا بر آمد برين چند گاه * بايران پراگنده گشته سپاه

بروم آنك شاپور را داشتى * شب و روز تنهاش نگذاشتى

كنيزك نبودى ز شاپور شاد * از ان كِش ز ايرانيان بد نژاد

شب و روز زان چرم گريان بدى * دل او ز شاپور بريان بدى

به دو گفت روزى كه اى خوب روى * چه مردى مترس ايچ با من بگوى

كه در چرم چون نازك اندام تو * همى بگسلد خواب و آرام تو

چو سروى بدى بر سرش گرد ماه * بران ماه كرسى ز مشك سياه

كنون چنبرى گشت بالاى سرو * تن پيل وارت بكردار غرو

دل من همى بر تو بريان شود * دو چشمم شب و روز گريان شود

بدين سختى اندر چه جويى همى * كه راز تو با من نگويى همى

به دو گفت شاپور كاى خوب چهر * گرت هيچ بر من بجنبيد مهر

بسوگند پيمانت خواهم يكى * كزان نگذرى جاودان اندكى

نگويى ببد خواه راز مرا * كنى ياد درد و گداز مرا

بگويم ترا آنچ در خواستى * بگفتار پيدا كنم راستى

كنيزك بدادار سوگند خورد * بزنّار شمّاس هفتاد گرد

بجان مسيحا و سوك صليب * بداراى ايران گشته مصيب

كه راز تو با كس نگويم ز بن * نجويم همى بتّرى زين سخن

همه راز شاپور با او بگفت * بماند آن سخن نيك و بد در نهفت

به دو گفت اكنون چو فرمان دهى * بدين راز من دل گروگان دهى

سر از بانوان برتر آيد ترا * جهان زير پاى اندر آيد ترا

بهنگام نان شير گرم آورى * بپوشى سخن نرم نرم آورى

بشير اندر آغارم اين چرم خر * كه اين چرم گردد بگيتى سمر

پس از من بسى ساليان بگذرد * بگويد همى هرك دارد خرد

كنيزك همى خواستى شير گرم * نهانى ز هر كس بآواز نرم

چو كشتى يكى جام برداشتى * بر آتش همى تيز بگذاشتى

بنزديك شاپور بردى نهان * نگفتى نهان با كس اندر جهان

دو هفته سپهر اندرين گشته شد * بفرجام چرم خر آغشته شد

چو شاپور زان پوست آمد برون * همه دل پر از درد و تن پر ز خون

چنين گفت پس با كنيزك براز * كه اى پاك بينا دل نيك ساز

يكى چاره بايد كنون ساختن * ز هر گونه انديشه انداختن

كه ما را گذر باشد از شهر روم * مباد آفرين بر چنين مرز و بوم

كنيزك به دو گفت فردا پگاه * شوند اين بزرگان سوى جشنگاه

يكى جشن باشد بروم اندرون * كه مرد و زن و كودك آيد برون

چو كدبانو از شهر بيرون شود * بدان جشن خرّم بهامون شود

شود جاى خالى و من چاره‌جوى * بسازم نترسم ز پتياره گوى

دو اسپ و دو گوپال و تير و كمان * بپيش تو آرم بروشن روان