شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٠٧

[ رفتن شاپور به روم و با پوست خر دوختن قيصر روم او را ]

[ رفتن شاپور به روم و با پوست خر دوختن قيصر روم او را ]

[ رفتن شاپور به روم و با پوست خر دوختن قيصر روم او را ]

چنان بد كه يك روز با تاج و گنج * همى داشت از بودنى دل برنج

ز تيره شب اندر گذشته سه پاس * بفرمود تا شد ستاره شناس

بپرسيدش از تخت شاهنشهى * هم از رنج و ز روزگار بهى

منجّم بياورد صلّاب را * بينداخت آرامش و خواب را

نگه كرد روشن بقلب اسد * كه هست او نمايندهء فتح و جد

بدان تا رسد پادشا را بدى * فزايد به دو فرّه ايزدى

چو ديدند گفتندش اى پادشا * جهانگير و روشن دل و پارسا

يكى كار پيش است با رنج و درد * نيارد كس آن بر تو بر ياد كرد

چنين داد شاپور پاسخ بدوى * كه اى مرد داننده و راه جوى

چه چارست تا اين ز من بگذرد * تنم اختر بد بپى نسپرد

ستاره شمر گفت كاى شهريار * ازين گردش چرخ ناپايدار

به مردى و دانش نيابى گذر * خردمند گر مرد پرخاشخر

بباشد همه بودنى بىگمان * نتابيم با گردش آسمان

چنين داد پاسخ گرانمايه شاه * كه دادار باشد ز هر بد نگاه

كه گردان بلند آسمان آفريد * توانايى و ناتوان آفريد

بگسترد بر پادشاهيش داد * همى بود يك چند بىرنج و شاد

چو آباد شد زو همه مرز و بوم * چنان آرزو كرد كايد بروم

ببيند كه قيصر سزاوار هست * ابا لشكر و گنج و نيروى دست

همان راز بگشاد با كدخداى * يكى پهلوان گرد با داد و راى

همه راز و انديشه با او بگفت * همى داشت از هر كس اندر نهفت

چنين گفت كاين پادشاهى بداد * بداريد كز داد باشيد شاد

شتر خواست پر مايه ده كاروان * بهر كاروان بر يكى ساروان

ز دينار و ز گوهران بار كرد * ازان سى شتر بار دينار كرد

بيامد پر انديشه ز آباد بوم * همى رفت زين سان سوى مرز روم

يكى روستا بود نزديك شهر * كه دهقان و شهرى به دو بود بهر

بيامد بخان يكى كدخداى * بپرسيد كايدر مرا هست جاى

برو آفرين كرد مهتر بسى * كه چون تو نيابيم مهمان كسى

ببود آن شب و خورد و بخشيد چيز * ز دهقان بسى آفرين يافت نيز

سپيده بر آمد بنه بر نهاد * سوى خانهء قيصر آمد چو باد

بيامد بنزديك سالار بار * برو آفرين كرد و بردش نثار

بپرسيد و گفتش چه مردى بگوى * كه هم شاه شاخى و هم شاه روى

چنين داد پاسخ كه اى پادشا * يكى پارسى مردم و پارسا

ببازارگانى برفتم ز جز * يكى كاروان دارم از خزّ و بز

كنون آمدستم بدين بارگاه * مگر نزد قيصر گشايند راه

ازين بار چيزى كش اندر خورست * همه گوهر و آلت لشكرست

پذيرد سپارد بگنجور گنج * بدان شاد باشم ندارم برنج