شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٠٦

[ بر دست شاپور دادن مالكه ، دژ طاير و كشته شدن طاير ]

پرستندهء باده را پيش خواند * به خوبى سخنها فراوان براند

به دو گفت كامشب تويى باده ده * بطاير همه بادهء ساه ده

همان تا بدارند باده بدست * بدان تا بخسپند و گردند مست

به دو گفت ساقى كه من بنده‌ام * بفرمان تو در جهان زنده‌ام

چو خورشيد بر باختر گشت زرد * شب تيره گفتش كه از راه برد

مى خسروى خواست طاير بجام * نخستين ز غسّانيان برد نام

چو بگذشت يك پاس از تيره شب * بياسود طاير ز بانگ جلب

برفتند يك سر سوى خوابگاه * پرستندگان را بفرمود شاه

كه با كس نگويد سخن جز براز * نهانى در دژ گشادند باز

بدان شاه شاپور خود چشم داشت * از آواز مستان بدل خشم داشت

چو شمع از در دژ بيفروخت گفت * كه گشتيم با بخت بيدار جفت

مر آن ماه رخ را بپرده سراى * بفرمود تا خوب كردند جاى

سپه را همه سر بسر گرد كرد * گزين كرد مردان ننگ و نبرد

بباره بر آورد چندى سوار * هر انكس كه بود از در كارزار

بدژ در شد و كشتن اندر گرفت * همه گنجهاى كهن بر گرفت

سپه بود با طاير اندر حصار * همه مست خفته فزون از هزار

دگر خفته آسيمه برخاستند * بهر جاى جنگى بياراستند

از يشان كس از بيم ننمود پشت * بسى نامور شاه ايران بكشت

چو شد طاير اندر كف او اسير * بيامد برهنه دوان ناگزير

بچنگ وى آمد حصار و بنه * گرفتار شد مردم بدتنه

ببود آن شب و بامداد پگاه * چو خورشيد بنمود زرّين كلاه

يكى تخت پيروزه اندر حصار * بآيين نهادند و دادند بار

چو از بار پر دخته شد شهريار * بنزديك او شد گل نوبهار

ز ياقوت سرخ افسرى بر سرش * درفشان ز زربفت چينى برش

بدانست كان جادوى كار اوست * به دو بد رسيدن ز كردار اوست

چنين گفت كاى شاه آزاد مرد * نگه كن كه فرزند با من چه كرد

چنين هم تو از مهر او چشم دار * ز بيگانگان زين سپس خشم دار

چنين گفت شاپور بد نام را * كه از پرده چون دخت بهرام را

به يارى و رسوا كنى دوده را * بر انگيزى آن كين آسوده را

بدژخيم فرمود تا گردنش * زند به آتش اندر بسوزد تنش

سر طاير از ننگ در خون كشيد * دو كتف وى از پشت بيرون كشيد

هر انكس كجا يافتى از عرب * نماندى كه با كس گشادى دو لب

ز دو دست او دور كردى دو كفت * جهان ماند از كار او در شگفت

عرابى ذو الاكتاف كردش لقب * چو از مهره بگشاد كفت عرب

و ز انجايگه شد سوى پارس باز * جهانى همه برد پيشش نماز

برين نيز بگذشت چندى سپهر * و زان پس دگرگونه بنمود چهر