شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٠٥

[ بر دست شاپور دادن مالكه ، دژ طاير و كشته شدن طاير ]

بشبگير شاپور يل بر نشست * همى رفت جوشان كمانى بدست

سيه جوشن خسروى در برش * درفشان درفش سيه بر سرش

ز ديوار دژ مالكه بنگريد * درفش و سر نامداران بديد

چو گل رنگ رخسار و چون مشك موى * برنگ طبر خون گل مشك بوى

بشد خواب و آرام زان خوب چهر * بر دايه شد با دلى پر ز مهر

به دو گفت كين شاه خورشيدفش * كه ايدر بيامد چنين كينه كش

بزرگى او چون نهان منست * جهان خوانمش كو جهان منست

پيامى ز من نزد شاپور بر * برزم آمدست او ز من سور بر

بگويش كه با تو ز يك گوهرم * هم از تخم نرسئ كنداورم

همان نيز با كين نه هم گوشه‌ام * كه خويش توام دختر نوشه‌ام

مرا گر بخواهى حصار آن تست * چو ايوان بيابى نگار آن تست

برين كار با دايه پيمان كنى * زبان در بزرگى گروگان كنى

به دو دايه گفت آنچ فرمان دهى * بگويم بيارمت زو آگهى

چو شب در زمين پادشاهى گرفت * ز دريا به دريا سپاهى گرفت

زمين تيره‌گون كوه چون نيل شد * ستاره بكردار قنديل شد

تو گويى كه شمعست سيصد هزار * بياويخته ز آسمان ِ حصار

بشد دايه لرزان پر از ترس و بيم * ز طاير همى شد دلش به دو نيم

چو آمد نزديك پرده سراى * خراميد نزديك آن پاك راى

به دو گفت اگر نزد شاهم برى * بيابى ز من تاج و انگشترى

هشيوار سالار بارش ببرد * ز دهليزِ پرده بر شاه گرد

بيامد زمين را بمژگان برفت * سخن هرچ بشنيد با شاه گفت

ز گفتار او شاد شد شهريار * بخنديد و دينار دادش هزار

دو ياره يكى طوق و انگشترى * ز ديباى چينى و از بربرى

چنين داد پاسخ كه با ماه روى * به خوبى سخنها فراوان بگوى

بگويش كه گفت او بخورشيد و ماه * بزنّار و زردشت و فرّخ كلاه

كه هر چيز كز من بخواهى همى * گر از پادشاهى بكاهى همى

ز من هيچ بد نشنود گوش تو * نجويم جدايى ز آغوش تو

خريدارم او را بتخت و كلاه * بفرمان يزدان و گنج و سپاه

چو بشنيد پاسخ هم اندر زمان * ز پرده بيامد بر دژ دوان

شنيده بران سرو سيمين بگفت * كه خورشيد ناهيد را گشت جفت

ز بالا و ديدار شاپور شاه * بگفت آنچ آمد بتابنده ماه

ز خاور چو خورشيد بنمود تاج * گل زرد شد بر زمين رنگ ساج

ز گنجورِ دستور بستد كليد * خورش خانه و خمهاى نبيد

بدژ در هرانكس كه بد مهترى * و زان جنگيان رنج ديده سرى

خورشها فرستاد و چندى نبيد * هم از بويها نرگس و شنبليد