شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٠٤

[ بردن طاير عرب دختر نرسى را و رفتن شاپور به رزم او ]

پلى ديگر اكنون ببايد زدن * شدن را يكى راهِ باز آمدن

بدان تا چنين زير دستان ما * گر از لشكرى در پرستان ما

برفتن نباشند زين سان برنج * درم داد بايد فراوان ز گنج

همه موبدان شاد گشتند سخت * كه سبز آمد آن نارسيده درخت

يكى پل بفرمود موبد دگر * بفرمان آن كودك تاجور

ازو شادمان شد دل مادرش * بياورد فرهنگ جويان برش

به زودى بفرهنگ جايى رسيد * كز آموزگاران سر اندر كشيد

چو بر هفت شد رسم ميدان نهاد * هم آورد و هم رسم چوگان نهاد

بهشتم شد آيين تخت و كلاه * تو گفتى كمر بست بهرامشاه

تن خويش را از در فخر كرد * نشستنگهِ خود باصطخر كرد

بر آيين فرّخ نياكان خويش * گزيده سرافراز و پاكان خويش

چو يك چند بگذشت بر شاه روز * فروزنده شد تاج گيتى فروز

ز غسّانيان طاير شير دل * كه دادى فلك را بشمشير دل

سپاهى ز رومى و از قادسى * ز بحرين و از كرد و ز پارسى

بيامد بپيرامن طيسفون * سپاهى ز اندازه بيش اندرون

بتاراج داد آن همه بوم و بر * كرا بود با او پى و پا و پر

ز پيوند نرسى يكى يادگار * كجا نوشه بد نام آن نوبهار

بيامد بايوان آن ماه روى * همه طيسفون گشت پر گفت و گوى

ز ايوانش بردند و كردند اسير * كه دانا نبودند و دانش پذير

چو يك سال نزديك طاير بماند * ز انديشگان دل به خون در نشاند

ز طاير يكى دختش آمد چو ماه * تو گفتى كه نرسيست با تاج و گاه

پدر مالكه نام كردش چو ديد * كه دختش همى مملكت را سزيد

چو شاپور را سال شد بيست و شش * مهىوش كيى گشت خورشيد فش

بدشت آمد و لشكرش را بديد * ده و دو هزار از يلان برگزيد

ابا هر يكى بادپايى هيون * بپيش اندرون مرد صد رهنمون

هيون برنشستند و اسپان بدست * برفتند گردان خسرو پرست

از ان پس ابا ويژگان برنشست * ميان كيى تاختن را ببست

برفت از پس شاه غسّانيان * سر افراز طاير هژبر ژيان

فراوان كس از لشكر او بكشت * چو طاير چنان ديد بنمود پشت

بر آمد خروشيدن دار و گير * از يشان گرفتند چندى اسير

كه اندازهء آن ندانست كس * برفتند آن ماندگان زان سپس

حصارى شدند آن سپه در يمن * خروش آمد از كودك و مرد و زن

بياورد شاپور چندان سپاه * كه بر مور و بر پشّه بر بست راه

ورا با سپاهش بدژ در بيافت * در جنگ و راه گريزش نيافت

شب و روز يك ماهشان جنگ بود * سپه را بدژ بر علف تنگ بود