شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٠٣

[ پادشاهى شاپور ذو الاكتاف هفتاد و دو سال بود ]

چو نه سال بگذشت بر سر سپهر * گل زرد شد آن چو گلنار چهر

غمى شد ز مرگ آن سر تاجور * بمرد و بشاهى نبودش پسر

چنان نامور مرد شيرين سخن * بنوّى بشد زين سراى كهن

چنين بود تا بود چرخ روان * توانا بهر كار و ما ناتوان

چهل روز سوكش همى داشتند * سر گاه او خوار بگذاشتند

به چندين زمان تخت بيكار بود * سر مهتران پر ز تيمار بود

نگه كرد موبد شبستان شاه * يكى لاله رخ ديد تابان چو ماه

سر مژّه چون خنجر كابلى * دو زلفش چو پيچان خط بابلى

مسلسل يك اندر دگر بافته * گروه برزده سرش بر تافته

پرى چهره را بچّه اندر نهان * ازان خوب رخ شادمان شد جهان

چهل روزه شد رود و مىخواستند * يكى تخت شاهى بياراستند

بسر برش تاجى بر آويختند * بران تاج زرّ و درم ريختند

چهل روز بگذشت بر خوب چهر * يكى كودك آمد چو تابنده مهر

و را موبدش نام شاپور كرد * بران شادمانى يكى سور كرد

تو گفتى همى فرّه ايزديست * برو سايهء رايت بخرديست

برفتند گردان زرّين كمر * بياويختند از برش تاج زر

چو آن خرد را سير دادند شير * نوشتند پس در ميان حرير

چهل روزه را زير آن تاج زر * نهادند بر تخت فرّخ پدر

بشاهى برو آفرين خواندند * همه مهتران گوهر افشاندند

يكى موبدى بود شهر و بنام * خردمند و شايسته و شادكام

بيامد بكرسىء زرّين نشست * ميان پيش او بندگى را ببست

جهان را همى داشت با داد و راى * سپه را بهر نيك و بد رهنماى

پراگنده گنج و سپاه ورا * بياراست ايوان و گاه ورا

چنين تا برآمد برين پنج سال * بر افراخت آن كودك خرد يال

نشسته شبى شاه در طيسفون * خردمند موبد بپيش اندرون

بدانگه كه خورشيد برگشت زرد * پديد آمد آن چادر لاژورد

خروش آمد از راه اروند رود * بموبد چنين گفت هست اين درود

چنين گفت موبد بران شاه خرد * كه اى پاك دل نيك پى شاه گرد

كنون مرد بازارى و چاره جوى * ز كلبه سوى خانه بنهاد روى

چو بر دجله بر يكدگر بگذرند * چنين تنگ پل را بپى بسپرند

بترسد چنين هر كس از بيم كوس * چنين بر خروشند چون زخم كوس

چنين گفت شاپور با موبدان * كه اى پر هنر نامور بخردان