شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٠٢

[ پادشاهى اورمزد نرسى نه سال بود ]

چو روزش فراز آمد و بخت شوم * شد آن ترگ و پولاد بر سان موم

دوان شد ببالينش شاه اورمزد * برخشانى لاله اندر فرزد

كه فرزند آن نامور شاه بود * فروزان چو در تيره شب ماه بود

به دو گفت كاى نازديده جوان * مبر دست سوى بدى تا توان

تو از جاى بهرام و نرسى ببخت * سزاوار تاجى و زيباى تخت

بدين زور و بالا و اين فرّ و يال * بهر دانش از هر كسى بىهمال

مبادا كه تاج از تو گريان شود * دل انجمن بر تو بريان شود

جهان را بايين شاهان بدار * چو آمختى از پاك پروردگار

بفرجام هم روز تو بگذرد * سپهر روانت بپى بسپرد

چنان رو كه پرسند پاسخ كنى * بپاسخ گرى روز فرّخ كنى

بگفت اين و چادر بسر در كشيد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

همان روز گفتى كه نرسى نبود * همان تخت و ديهيم و كرسى نبود

چو برگاه رفت اورمزد بزرگ * ز نخچير كوتاه شد چنگ گرگ

جهان را همى داشت با ايمنى * نهان گشت كردار آهرمنى

نخست آفرين كرد بر كردگار * توانا و دانا و پروردگار

شب و روز و گردان سپهر آفريد * چو بهرام و كيوان و مهر آفريد

ازويست پيروزى و فرّهى * دل و داد و ديهيم شاهنشهى

هميشه دل ما پر از درد باد * دل زير دستان بما شاد باد

ستايش نيابد سر سفله مرد * بر سفلگان تا توانى مگرد

همان نيز با مرد بد خواه راى * اگر پند گيرى بنيكى گراى

ز بخشش هرانكس كه جويد سپاس * نخواندش بخشنده يزدان شناس

ستاننده گر ناسپاسست نيز * سزد گر ندارد كس او را به چيز

هراسان بود مردم سخت كار * كه او را نباشد كسى دوستدار

و گر سستى آرد به كار اندرون * نخواند ورا راى زن رهنمون

گر از كاهلان يار خواهى به كار * نباشى جهانجوى و مردم شمار

نگر خويشتن را ندارى بزرگ * و گر گاه يا بى نگردى سترگ

چو بد خو شود مرد درويش خوار * همى بيند آن از بد روزگار

همه ساله بيكار و نالان ز بخت * نه راى و نه دانش و نه زيباى تخت

و گر باز گيرند ازو خواسته * شود جان و مغز و دلش كاسته

ببى چيزى و بد خويى يازد اوى * ندارد خرد گردن افرازد اوى

نه چيز و نه دانش نه راى و هنر * نه دين و نه خشنودى دادگر

شما را شب و روز فرخنده باد * بدانديش را جان پراگنده باد

برو مهتران آفرين ساختند * خود از سوگ شاهان بپرداختند