شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٠٠

پادشاهى بهرام بهرام نوزده سال بود

بسه سال و سه ماه و بر سر سه روز * تهى ماند زو تخت گيتى فروز

چو بهرام گيتى ببهرام داد * پسر مر ورا دخمه آرام داد

چنين بود تا بود چرخ بلند * بانده چه دارى دلت را نژند

چه گويى چه جويى چه شايد بدن * برين داستانى نشايد زدن

روانت گر از آز فرتوت نيست * نشست تو جز تنگ تابوت نيست

اگر مرگ دارد چنين طبع گرگ * پر از مى يكى جام خواهم بزرگ

پادشاهى بهرام بهرام نوزده سال بود

پادشاهى بهرام بهرام نوزده سال بود

چو بهرام در سوك بهرامشاه * چهل روز ننهاد بر سر كلاه

برفتند گردان بسيار هوش * پر از درد با ناله و با خروش

نشستند با او بسوك و به درد * دو رخ زرد و لبها شده لاژورد

و ز ان پس بشد موبد پاك راى * كه گيرد مگر شاه بر گاه جاى

بيك هفته با او بكوشيد سخت * همى بود تا بر نشست او بتخت

چو بنشست بهرام بر تخت داد * برسم كيان تاج بر سر نهاد

نخست آفرين كرد بر كردگار * فروزندهء گردش روزگار

فزايندهء دانش و راستى * گزايندهء كژّى و كاستى

خداوند كيوان و گردان سپهر * ز بنده نخواهد بجز داد و مهر

ازان پس چنين گفت كاى بخردان * جهان ديده و پاك دل موبدان

شما هرك داريد دانش بزرگ * مباشيد با شهرياران سترگ

بفرهنگ يازد كسى كش خرد * بود روشن و مردمى پرورد

سر مردمى بردبارى بود * چو تندى كند تن بخوارى بود

هر انكس كه گشت ايمن او شاد شد * غم و رنج با ايمنى باد شد

توانگرتر آن كو دلى راد داشت * درم گرد كردن بدل باد داشت

اگر نيستت چيز لختى بورز * كه بىچيز كس را ندارند ارز

مروّت نيابد كرا چيز نيست * همان جاه نزد كسش نيز نيست

چو خشنود باشى تن آسان شوى * وگر آز ورزى هراسان شوى

نه كوشيدنى كان برآرد برنج * روان را به پيچاند از آز گنج

ز كار زمانه ميانه گزين * چو خواهى كه يا بى بداد آفرين

چو خشنود دارى جهان را بداد * توانگر بمانى و از داد شاد

همه ايمنى بايد و راستى * نبايد بداد اندرون كاستى

چو شادى بكاهى بكاهد روان * خرد گردد اندر ميان ناتوان

چو شد پادشاهيش بر سال بيست * يكى كم برو زندگانى گريست

شد آن تا جور شاه با خاك جفت * ز خرّم جهان دخمه بودش نهفت

جهان را چنين است آيين و ساز * ندارد بمرگ از كسى چنگ باز