شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩

[ پادشاهى هوشنگ چهل سال بود ]

از آن بدكنش ديو روى زمين * بپرداز و پردخته كن دل ز كين

كى نامور سر سوى آسمان * بر آورد و بدخواست بر بدگمان

بر آن برترين نام يزدانش را * بخواند و بپالود مژگانش را

و زان پس بكين سيامك شتافت * شب و روز آرام و خفتن نيافت

[ رفتن هوشنگ و گيومرت به جنگ ديو سياه ]

[ رفتن هوشنگ و گيومرت به جنگ ديو سياه ]

خجسته سيامك يكى پور داشت * كه نزد نيا جاه دستور داشت

گرانمايه را نام هوشنگ بود * تو گفتى همه هوش و فرهنگ بود

بنزد نيا يادگار پدر * نيا پروريده مر او را ببر

[ نيايش بجاى پسر داشتى * جز او بر كسى چشم نگماشتى ]

چو بنهاد دل كينه و جنگ را * بخواند آن گرانمايه هوشنگ را

همه گفتنيها به دو باز گفت * همه رازها برگشاد از نهفت

كه من لشكرى كرد خواهم همى * خروشى برآورد خواهم همى

ترا بود بايد همى پيش رو * كه من رفتنىام تو سالار نو

[ پرى و پلنگ انجمن كرد و شير * ز درندگان گرگ و ببر دلير ]

سپاهى دد و دام و مرغ و پرى * سپهدار پر كين و كند آورى

[ پس پشت لشكر كيومرث شاه * نبيره بپيش اندرون با سپاه ]

بيامد سيه ديو با ترس و باك * همى باسمان بر پراگند خاك

[ ز هراى درندگان چنگ ديو * شده سست از خشم كيهان خديو ]

بهم بر شكستند هر دو گروه * شدند از دد و دام ديوان ستوه

بيازيد هوشنگ چون شير چنگ * جهان كرد بر ديو نستوه تنگ

[ كشيدش سراپاى يك سر دوال * سپهبد بريد آن سر بىهمال ]

بپاى اندر افگند و بسپرد خوار * دريده برو چرم و برگشته كار

چو آمد مر آن كينه را خواستار * سر آمد كيومرث را روزگار

[ برفت و جهان مر درى ماند ازوى * نگر تا كرا نزد او آبروى ]

[ جهان فريبنده را گرد كرد * ره سود بنمود و خود مايه خورد ]

[ جهان سربسر چو فسانست و بس * نماند بد و نيك بر هيچ كس ]

هوشنگ

هوشنگ

[ پادشاهى هوشنگ چهل سال بود ]

[ پادشاهى هوشنگ چهل سال بود ]

جهاندار هوشنگ با راى و داد * بجاى نيا تاج بر سر نهاد

بگشت از برش چرخ سالى چهل * پر از هوش مغز و پر از راى دل

چو بنشست بر جايگاه مهى * چنين گفت بر تخت شاهنشهى

كه بر هفت كشور منم پادشا * جهاندار پيروز و فرمانروا

بفرمان يزدان پيروزگر * بداد و دهش تنگ بستم كمر

و زان پس جهان يك سر آباد كرد * همه روى گيتى پر از داد كرد