شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٩٩

[ تخت سپردن بهرام اورمزد ، پسر خود را بهرام بهرام و مردن ]

چو بهرام بنشست بر تخت زر * دل و مغز جوشان ز مرگ پدر

همه نامداران ايرانيان * برفتند پيشش كمر بر ميان

برو خواندند آفرين خداى * كه تا جاى باشد تو مانى بجاى

كه تاج كى تاركت را سزاست * پدر بر پدر پادشاهى تراست

رخ بد سگالان تو زرد باد * و زان رفته جان تو بىدرد باد

چنين داد پاسخ كه اى مهتران * سواران جنگى و كنداوران

ز دهقان و ز مرد خسرو پرست * بگيتى سوى بد ميازيد دست

بدانيد كاين چرخ ناپايدار * نه پرورده داند نه پروردگار

سراسر ببنديد دست از هوا * هوا را مداريد فرمانروا

كسى كو بپرهيزد از بد كنش * نيالايد اندر بديها تنش

بدين سوى همواره خرّم بود * گهِ رفتن آيدش بىغم بود

پناهى بود گنج را پادشا * نوازندهء مردم پارسا

تن شاه دين را پناهى بود * كه دين بر سر او كلاهى بود

خنك آنك در خشم هشيارتر * همان بر زمين او بىآزارتر

گهِ دست تنگى دلى شاد و راد * جهان بىتن مرد دانا مباد

چو بر دشمنى بر توانا بود * به پى نسپرد ويژه دانا بود

ستيزه نه نيك آيد از نامجوى * بپرهيز و گرد ستيزه مپوى

سپاهى و دهقان و بيكار شاه * چنان دان كه هر سه ندارند راه

بخواب اندرست آنكه بيكار بود * پشيمان شود پس چو بيدار بود

ز گفتار نيكو و كردار زشت * ستايش نيابى نه خرّم بهشت

همه نام جوييد و نيكى كنيد * دل نيك پى مردمان مشكنيد

مرا گنج و دينار بسيار هست * بزرگى و شاهى و نيروى دست

خوريد آنك داريد و آن را كه نيست * بداند كه با گنج ما او يكيست

سر بدرهء ما گشادست باز * نبايد نشستن كس اندر نياز

برو نيز بگذشت سال دراز * سر تاجور اندر آمد بگاز

يكى پور بودش دلارام بود * ورا نام بهرام بهرام بود

بياورد و بنشانش زير تخت * به دو گفت كاى سبز شاخ درخت

نبودم فراوان من از تخت شاد * همه روزگار تو فرخنده باد

سراينده باش و فزاينده باش * شب و روز با رامش و خنده باش

چنان رو كه پرسند روز شمار * نپيچى سر از شرم پروردگار

بداد و دهش گيتى آباد دار * دل زير دستان خود شاد دار

كه بر كس نماند جهان جاودان * نه بر تاج دار و نه بر موبدان

تو از چرخ گردان مدان اين ستم * چو از باد چندى گذارى بدم