شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٩٦

[ پادشاهى اورمزد يك سال و دو ماه بود ]

همه پند من سر بسر ياد گير * چنان هم كه من دارم از اردشير

بگفت اين و رنگ رخش زرد گشت * دل مرد برنا پر از درد گشت

چه سازى همى زين سراى سپنج * چه نازى بنام و چه نازى بگنج

ترا تنگ تابوت بهرست و بس * خورد گنج تو ناسزاوار كس

نگيرد ز تو ياد فرزند تو * نه نزديك خويشان و پيوند تو

ز ميراث دشنام باشدت بهر * همه زهر شد پاسخ پاى زهر

بيزدان گراى و سخن زو فزاى * كه اويست روزى ده و رهنماى

درود تو بر گور پيغمبرش * كه صلوات تاجست بر منبرش

سر گاه و ديهيم شاه اورمزد * بيارايم اكنون چو ماه اورمزد

ز شاهى برو هيچ تاوان نبود * ازان بد كه عهدش فراوان نبود

چو بنشست شاه اورمزد بزرگ * بآبشخور آمد همى ميش و گرگ

چنين گفت كاى نامور بخردان * جهان گشته و كارديده ردان

بكوشيم تا نيكى آريم و داد * خنك آنك پند پدر كرد ياد

چو يزدان نيكى دهش نيكوى * بما داد و تاج سر خسروى

بنيكى كنم ويژه انبازتان * نخواهم كه بىمن بود رازتان

بدانيد كان كو منى فش بود * بر مهتران سخت ناخوش بود

ستيزه بود مرد را پيش رو * بماند نيازش همه ساله نو

همان رشك شمشير نادان بود * هميشه برو بخت خندان بود

دگر هرك دارد ز هر كار ننگ * بود زندگانى و روزيش تنگ

در آز باشد دل سفله مرد * بر سفلگان تا توانى مگرد

هرانكس كه دانش نيابى برش * مكن ره گذر تا زيد بر درش

بمرد خردمند و فرهنگ و راى * بود جاودان تخت شاهى بپاى

دلت زنده باشد بفرهنگ و هوش * ببد در جهان تا توانى مكوش

خرد همچو آبست و دانش زمين * بدان كاين جدا و آن جدا نيست زين

دل شاه كز مهر دورى گرفت * اگر باز گردد نباشد شگفت

هر انكس كه باشد مرا زير دست * همه شادمان باد و يزدان پرست

بخشنودى كردگار جهان * خرد يار باد آشكار و نهان

خردمند گر مردم پارسا * چو جايى سخن راند از پادشا

همه سخته بايد كه راند سخن * كه گفتار نيكو نگردد كهن

نبايد كه گويى بجز نيكوى * و گر بد سرايد نگر نشنوى

ببيند دل پادشا راز تو * همان بشنود گوش آواز تو

چه گفت آن سخن گوى پاسخ نيوش * كه ديوار دارد بگفتار گوش