شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٩٥

[ اندرز كردن شاپور پسر خود را - اورمزد ]

كه چندين تو از بهر دينار خون * بريزى تو با داور رهنمون

چه گويى چو پرسند روز شمار * چه پوزش كنى پيش پروردگار

فرستيم باژى چنان هم كه بود * برين نيز دردى نبايد فزود

همان نيز با باژ فرمان كنيم * ز خويشان فراوان گروگان كنيم

ز التونيه باز گردى رواست * فرستيم با باژ هرچت هواست

همى بود شاپور تا باژ و ساو * فرستاد قيصر ده انبان گاو

غلام و پرستار رومى هزار * گرانمايه ديبا نه اندر شمار

بالتوينه در ببد روز هفت * ز روم اندر آمد باهواز رفت

يكى شارستان نام شاپور گرد * بر آورد و پرداخت در روز ارد

همى برد سالار زان شهر رنج * بپردخت بسيار با رنج گنج

يكى شارستان بود آباد بوم * بپردخت بهر اسيران روم

در خوزيان دارد اين بوم و بر * كه دارند هر كس بروبر گذر

بپارس اندرون شارستان بلند * بر آورد پاكيزه و سودمند

يكى شارستان كرد در سيستان * در آنجاى بسيار خرماستان

كه يك نيم او كرده بود اردشير * دگر نيم شاپور گرد و دلير

كهن دژ به شهر نشاپور كرد * كه گويند با داد شاپور كرد

همى برد هر سو برانوش را * به دو داشتى در سخن گوش را

يكى رود بد پهن در شوشتر * كه ماهى نكردى بروبر گذر

برانوش را گفت گر هندسى * پلى ساز آنجا چنانچون رسى

كه ما باز گرديم و آن پل بجاى * بماند بدانايى رهنماى

به رش كرده بالاى اين پل هزار * بخواهى ز گنج آنچ آيد به كار

تو از دانشى فيلسوفان روم * فراز آر چندى بران مرز و بوم

چو اين پل بر آيد سوى خان خويش * برو تازيان باش مهمان خويش

ابا شادمانى و با ايمنى * ز بد دور و ز دست اهريمنى

بتدبير آن پل باستاد مرد * فراز آوريدش بران كار كرد

بپردخت شاپور گنجى بران * كه زان باشد آسانئ مردمان

چو شد شه برانوش كرد آن تمام * پلى كرد بالا هزارانش گام

چو شد پل تمام او ز شمشير برفت * سوى خان خود روى بنهاد تفت

[ اندرز كردن شاپور پسر خود را - اورمزد ]

[ اندرز كردن شاپور پسر خود را - اورمزد ]

همى بود شاپور با داد و راى * بلند اختر و تخت شاهى بجاى

چو سى سال بگذشت بر سر دو ماه * پراگنده شد فرّ و اورنگ شاه

بفرمود تا رفت پيش اورمزد * به دو گفت كاى چون گل اندر فُرُزد

تو بيدار باش و جهاندار باش * جهان ديدگان را خريدار باش

نگر تا بشاهى ندارى اميد * بخوان روز و شب دفتر جمشيد

بجز داد و خوبى مكن در جهان * پناه كهان باش و فرّ مهان

بدينار كم ناز و بخشنده باش * همان داده باش و فرخنده باش

مزن بر كم آزار بانگ بلند * چو خواهى كه بتخت بود يارمند