شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٩٤

[ رزم شاپور با روميان ]

بشاهى خردمند باشد سزا * بجاى خرد زر شود بىبها

توانگر شود هرك خشنود گشت * دل آرزو خانهء دود گشت

كرا آرزو بيش تيمار بيش * بكوش و نيوش و منه آز پيش

بآسايش و نيك نامى گراى * گريزان شو از مرد ناپاك راى

به چيز كسان دست يازد كسى * كه فرهنگ بهرش نباشد بسى

مرا بر شما زان فزونست مهر * كه اختر نمايد همى بر سپهر

همان رسم شاه بلند اردشير * بجاى آورم با شما ناگزير

ز دهقان نخواهم جز از سى يكى * درم تا بلشكر دهم اندكى

مرا خوبى تو گنج آباد هست * دليرى و مردى و بنياد هست

ز چيز كسان بىنيازيم نيز * كه دشمن شود مردم از بهر چيز

بر ما شما را گشاده‌ست راه * بمهريم با مردم نيك خواه

بهر سو فرستيم كار آگهان * بجوييم بيدار كار جهان

نخواهيم هرگز بجز آفرين * كه بر ما كنند از جهان آفرين

مهان و كهان پاك برخاستند * زبان را به خوبى بياراستند

بشاپور بر آفرين خواندند * زبرجد بتاجش بر افشاندند

همى تازه شد رسم شاه اردشير * به دو شاد گشتند برنا و پير

و ز ان پس پراگنده شد آگهى * كه بيكار شد تخت شاهنشهى

بمرد اردشير آن خردمند شاه * بشاپور بسپرد گنج و سپاه

خروشى بر آمد ز هر مرز و بوم * ز قيدافه برداشتند باژ روم

چو آگاهى آمد بشاپور شاه * بياراست كوس و درفش و سپاه

همى راند تا پيش التونيه * سپاهى سبك بىنياز از بنه

سپاهى ز قيدافه آمد برون * كه از گرد خورشيد شد تيره‌گون

ز التونيه همچنين لشكرى * بيامد سپهدارشان مهترى

برانوش بد نام آن پهلوان * سوارى سر افراز و روشن روان

كجا بود بر قيصران ارجمند * كمند افگنى نامدارى بلند

چو برخاست آواز كوس از دو روى * ز قلب اندر آمد گو نامجوى

وزين سو بشد نامدارى دلير * كجا نام او بود گرزسپ شير

بر آمد ز هر دو سپه كوس و غو * بجنبيد در قلبگه شاه نو

ز بس نالهء بوق و هندى دراى * همى چرخ و ماه اندر آمد ز جاى

تبيره ببستند بر پشت پيل * همى بر شد آوازشان بر دو ميل

زمين جنب جنبان شد و پر ز گرد * چو آتش درخشان سنان نبرد

روانى كجا با خرد بود جفت * ستاره همى بارد از چرخ گفت

برانوش جنگى بقلب اندرون * گرفتار شد با دلى پر ز خون

و زان روميان كشته شد سه هزار * بالتوينه در صف كارزار

هزار و دو سيصد گرفتار شد * دل جنگيان پر ز تيمار شد

فرستاد قيصر يكى ياد گير * بنزديك شاپور شاه اردشير