شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٨٩٣

[ بر تخت نشستن شاپور ]

خداوند با فرّ و با بخش و داد * زمانه بفرمان او گشت شاد

خداوند گوپال و شمشير و گنج * خداوند آسانى و درد و رنج

جهاندار با فرّ و نيكى شناس * كه از تاج دارد بيزدان سپاس

خردمند و زيبا و چيره سخن * جوانى بسال و بدانش كهن

همى مشترى بارد از ابر اوى * بنازيم در سايهء فرّ اوى

برزم آسمان را خروشان كند * چو بزم آيدش گوهر افشان كند

چو خشم آورد كوه ريزان شود * سپهر از بر خاك لرزان شود

پدر بر پدر شهريارست و شاه * بنازد به دو گنبد هور و ماه

بماناد تا جاودان نام اوى * همه مهترى باد فرجام اوى

سر نامه كردم ثناى ورا * بزرگى و آيين و راى ورا

ازو ديدم اندر جهان نام نيك * ز گيتى ورا باد فرجام نيك

ز ديدار او تاج روشن شدست * ز بدها و را بخت جوشن شدست

بنازد به دو مردم پارسا * هم انكس كه شد بر زمين پادشا

هوا روشن از بارور بخت اوى * زمين پايهء نامور تخت اوى

برزم اندرون ژنده پيل بلاست * ببزم اندرون آسمان وفاست

چو در رزم رخشان شود راى اوى * همى موج خيزد ز درياى اوى

بنخچير شيران شكار وى اند * دد و دام در زينهار وىاند

از آواز گرزش همى روز جنگ * بدرّد دل شير و چرم پلنگ

سرش سبز باد و دلش پر ز داد * جهان بىسر و افسر او مباد

چو شاپور بنشست بر تخت داد * كلاه دلافروز بر سر نهاد

شدند انجمن پيش او بخردان * بزرگان فرزانه و موبدان

چنين گفت كاى نامدار انجمن * بزرگان پر دانش و راى زن

منم پاك فرزند شاه اردشير * سرايندهء دانش و ياد گير

همه گوش داريد فرمان من * مگرديد يك سر ز پيمان من

وزين هرچ گويم پژوهش كنيد * و گر خام گويم نكوهش كنيد

چو من ديدم اكنون بسود و زيان * دو بخشش نهاده شد اندر ميان

يكى پادشا پاسبان جهان * نگهبان گنج كهان و مهان

و گر شاه با داد و فرّخ پيست * خرد بىگمان پاسبان ويست

خرد پاسبان باشد و نيك خواه * سرش بر گذارد ز ابر سياه

همه جستنش داد و دانش بود * ز دانش روانش برامش بود

دگر آنك او بآزمون خرد * بكوشد به مردى و گرد آورد

بدانش ز يزدان شناسد سپاس * خنك مرد دانا و يزدان شناس